divlakh.blogspot.com

این پنج تن - سکوت

2012-02-08T15:22:00.000+03:30

سکوت شنیدنیه. گوش کن. هیچ نوایی بهتر از سکوت نیست. سکوت آدم ها . سکوت طبیعت، سکوت ماشین ها. سکوت مغز پریشون من که زیاد دووم نمیاره، حتی حالا که همه جا و همه چیز ساکته.

من: "امید ، من مردم!"
امید: "خوش بحالت، از کجا فهمیدی؟"
من: "مرگ اونقدرها هم که فکر می کردم جذاب نیست، یعنی خوب و کامله، شکایتی ندارم، اما فکر می کردم بهتر باشه. من طاقت این همه کمال رو ندارم."
امید: "چطوری مردی؟"
من : "چطوری مردم؟ یادم نیست. همه چی خالی شد. آروم شد. اولش خوب بود."

آره، اولش خوب بود. همه چی اولش خوبه. یه انرژی ای تو اول همه چی هست که از سکون جدات می کنه. هولت میده. می برتت حتی بدون اینکه خودت بخوای. لذت می بری. زندگی می کنی. حتی اگه مرده باشی.

من :"امید، تشنمه"
امید: "طبیعیه"

هیچ چی تو طبیعت، طبیعی نیست. حداقل این یه مورد طبیعی نیست. آرامش اصلا یه چیز طبیعی نیست.

من: "امید، پس تو به چه درد می خوری؟"
امید:"درد؟ من خود دردم، اصلا سعی نکن درد هات رو با من آروم کنی"
من: "خاک بر سرت کنم. نه، خاک بر سر من که امید من تویی"
امید: "می خوای چیکار کنی؟ خودت رو بکشی؟"

من مردم، خیلی وقته که مردم. کی میگه مرگ یه دفعه اتقاق میوفته، مرگ اصلا اتفاقی نیست. حداقل اتفاقی نیست که یه دفعه ای باشه. جاریه مثل مهتاب.

امید: "چه ربطی داشت؟"
من :"من که چیزی نگفتم"
امید : "نگاه کن، یه هلی کوپتر داره میاد"
من : "یعنی برای نجات ما اومده؟"
امید : "من تیر خوردم، نمی تونم تکون بخورم، تو خودت رو نجات بده"
من : " من تنهات نمی گذارم، این چیزا اصلا تو مرام من نیست، کی گفته هلی کوپتر وسیله مناسبی برای امداده؟"

من نیاز به یه امداد ضروری و سریع ندارم. می خوام آروم باشه.

امید: "پس یه گهی بخور"

پامیشم. سخته، ولی از پسش بر میام. من از پس همه چی برمیام. ازپس خیلی چیزا براومدم، این یکی که چیزی نیست.
راه طولانی ای در پیش دارم، چرا هیچ راهی کوتاه نیست؟ حداقل برای من که هیچ راهی کوتاه نبوده.
سرابی می بینم.

من : "تو کی هستی؟"
سراب : "تو قسمت بعدی خودم رو معرفی میکنم".
من : "مسخره بازی درنیار شادی، امید داره میمیره. یه کم آب می خوام"
سراب/شادی : "من خوشگلم؟"
من :"گِلی که ناخالصی داشته باشه، خوشی و ناخوشی اش به درد من یکی نمی خوره!"
شادی : "هر هر هر"

پوتینم رو از پام در میارم.

من : "امید، برات آب آوردم"
امید : " چقدر سریع برگشتی"

همیشه احساس می کنم خلاف جاذبه حرکت می کنم. برگشت کار راحتیه.
لعنت به این جاذبه که بعضی وقت ها از هر شش طرف می کشه.

امید : "هر هر هر ... می دونستی کسی با علف اور دوز نمیکنه؟"
من : سکوت.

بدون عنوان...

2012-01-31T15:03:00.005+03:30

این پنج تن - امید

2012-01-23T13:01:00.000+03:30

این پنج تن، آنچه که گذشت : من و آرزو تو یه رستوران بودیم که سروکله امید پیدا شد. قبلش هم که دنیا بود و هست.

چیه؟ دنبال اتفاق های بیشتری بودی؟ مساله اینجاست که دنیای من دنیای وقایع نیست. به هر حال...

در مورد امید اگه بخوام روراست باشم باید بگم که اساسا دلم نمی خواهد جریانش رو مطرح کنم اما کاریه که شده و باید تا انتها برم، ولی حداقل در این مورد دیگه تو نخ جزئیات که چی شد و از کجا شروع شد و چطوری پیش میره نمی رم. خودت می تونی از تصوراتت کمک بگیری.

می گن اون قدیما سه مدل انسان وجود داشته : انسان های مرد-مرد، زن-مرد و زن-زن . که خوب طبق معمول این بشر نفرین شده یه غلطی می کنه و خشم خدایان گل می کنه و شمشیر می کشند به جون اون موجوات نگون بخت و به دونیمشان می کنند و در نتیجه دونوع بشر بوجود میاد یعنی زن و مرد و از اون به بعد هر کس باید بگرده دنبال نیمه شقه شده اش. با اینکه داستان مسخره ایه اما بعضی وقت ها که بهش فکر می کنم، احساس می کنم من یا اساسا از زیر تیغ خدایان در رفته ام یا اینکه گیر یه عقده ایش افتادم و حسابی شقه شقه شدم که در هر دوحالتش من به خودی خود موجود کاملی طلقی می شم. چه ذاتا کامل باشم چه تبدیل به ذرات بنیادی شده باشم. اینکه چرا اینطوری شده خارج از دست منه ، اساسا همیشه یه جای کار باید بلنگه.

به هر حال همینه که هست و بنابراین میمونه مساله تصمیم گیری و انتخاب. خواستن و پیش رفتن. وقتی یه نیروی عظیم مسیر زندگیت رو کنترل نمی کنه همیشه احتمال گم شدنت هست، همیشه هر احتمالی هست و هیچکدوم از این احتمالات اتفاقی نیست.

امید هم یکی از همون احتمالاته. نمیتونی با قالب های معمول و عمدتا مریض تفسیرش کنی. در همین حد بگم که بهش نیاز دارم و می خوام دوروبرم باشه اما نه مثل اونای دیگه.

متاسفانه خود امید هم نمی تونه این مساله رو درک کنه. بنابر این همیشه بهش پیشنهاد می دم که یکی رو پیدا کنه و باهاش ازدواج کنه .

من از اون مبلغ های پر و پا قرص ازدواجم، چون وقتی یکی ازدواج می کنه به هر حال شقه گمشده اش رو انتخاب کرده و بابت انتخابش هم قرارداد امضا کرده. بنابراین دیگه الکی سردرگم نیست و انرژی حیاتش رو می تونه صرف مسایل دیگه ای بکنه. هر چند خودم هم می دونم که عملا با این کار انرژی حیاتش تلف میشه، چه انتظاری میشه از موجودی داشت که تمام عمرش رو صرف پیدا کردن شقه اش کرده. اما خوب چی کار میشه کرد، آدم تلف شده رو راحت تر از آدم گیج و حریص میشه تحمل کرد. حداقل تکلیفش تا حدودی روشن میشه.

خوب مسلما نمی تونم این چیزا رو به آرزو بگم بنابراین فقط یه جمله می مونه :

"آرزو، جریان اونطوری که فکر می کنی نیست"

که واقعا نمی دونم آرزو چطوری داره فکر می کنه و اصلا جریان چطوریه. این طور که پیداست، امید حالش خوب نیست و این مساله یه جورایی داره رو آرزو تاثیر می گذاره.

امید رو تو مستی و یا توهم خیلی دوست دارم، و تقریبا هر وقت با هم هستیم تو یکی از همین دوتا عالم سیر می کنیم . خوشبختانه الان هم تابلوئه که علف زده، یه لیوان آب بهش می دم و با یه داستان ترحم انگیز ساختگی آرزو رو رد می کنم بره.

خوب سریعا نیاز به یه مقدار علف دارم، با امید تو حالت عادی نمی تونم کنار بیام.

این پنج تن - آرزو

2012-01-14T13:23:00.000+03:30

از نگاه کردن بهش سیر نمیشم. خوب البته یه کم لاغر مردنیه ولی همین هم جذابش می کنه. البته سینه و کپل دنیا رو ترجیح می دم. فکر بد نکنی ها، من از اون دست آدم ها نیستم که تکلیفشون رو با خودشون هم مشخص نمی کنن و آدم های اطرافشون رو با هم قاطی می کنن. هرکی سرجای خودش . اساسا آدم ها قابل مقایسه نیستند. اگه حوصله داشتم شاید نظریه ام رو راجع به روابط ترتیب روی آدم ها منتشر کنم اما اینجا جاش نیست، می دونی یه کم تخصصیه.

به هر حال راجع به آرزو مساله یه کم پیچیده تره، آرزو از اون هایی است که می خوای باهاش آینده داشته باشی. یعنی بسازی. می دونی که چی می گم. از اون آینده هایی که بهت می گن بابا. اون جونورهای خوشگل مامانی و پر سروصدایی که دلت می خواد همه چیزت رو بدی که فقط شاهد رشد و پیشرفتش باشی. همه مدل براشون جر بخوری و اخرش هر گهی هم که شدن بازهم بهشون افتخار کنی.

حالا فهمیدی چی می گم؟ بچه من که نمی تونه از یه پستون کوچولو شیر بخوره و رشد بکنه. تازه اگه اون هم بتونه من نمی تونم باهاش شریک بشم و این اصلا خوب نیست.

به هر حال این ها همش آرزوست و آرزوی من هم که لاغر مردنیه. واسه همینه که همیشه تو رستوران باهاش قرار می گذارم و ساعت ها می شینم و فقط نگاهش می کنم. حاضر نیستم این لحظات رو با هیچی عوض کنم.

ماجرای آرزو از یکی از روزهای معمولی شروع شد.
اون روز صبح از خواب بیدار شدم و همه چی معمولی بود با این تفاوت که اون روز متوجه این مساله شدم. فهمیدم اون روز معمولیه.

می دونی چه حسی داره؟

نه مسلمه که نمی دونی. یعنی چطور ممکنه که بدونی و هنوز زنده باشی. گمون نکنم کسی بتونه این حس رو درک بکنه و همون لحظه سیفون رو نکشه و همه چی رو به آب نده.

البته من تونستم، به سرعت رفتم سراغ <<دستورالعمل های بی کاربرد در زندگی روزمره تهیه شده برای مواقع اضطراری>> ام که بهش می گم کتابچه مبادا.

خوب یادمه، فصل سوم بخش چهارم موقعیت اضطراری سوم بحران هر روزه. "تحت این شرایط شما نیازبه یک موفقیت دارید. البته هدف نباید از هدف های روزمره باشد."

رفتم سراغ پیوست کتابچه یعنی موفقیت های روز مبادا.

صحبتی که راجع به عشق اول و عدم فراموشیش کرده بودم یادته. آره همون مساله باعث شده بود که عشق رو برای روز مبادا کنار بگذارم. البته همین نکته که تو اون شرایط عشق یکی از انتخاب هام بود خودش نمونه دیگری از وخامت اوضاع بود.

انتخاب های دیگه ای هم داشتم که اونی که با عشق به فینال انتخاب رسید تجربه سفر زمان بکمک سیاهچاله فضایی بود که خوب انتخاب معقول تری بود، ولی گفتم که اوضاع وخیم بود.

به هر حال اونروز تصمیم گرفتم عاشق بشم. البته برای این مورد هیچ دستورالعملی نداشتم. اول به این دلیل که هیچ وقت فکر نمی کردم کارم به اینجا برسه و دوم اینکه اگه دستورالعمل جواب می داد که خوب آخه عاشق همون دستورالعمل می شدم دیگه.

هیچ وقت با این مساله شاهزاده یا عروس رویاها و این حرف ها کنار نیومدم. نمی تونی رویای یک اتفاق رو تو ذهنت بپرورونی، اصلا با عقل جور در نمی یاد، بلکه بخوای با یه جای دیگه ات رویا پردازی کنی.

اینطوری بود که عاشق آرزو شدم. البته آرزو عشق اولم از آب در نیومد. نه دنیا رو نمی گم. مجبور شدم شبیه سازی اتفاق عشقم رو روی صد نفر آزمایش کنم که خوب من عاشق همشون شدم اما هیچکدومشون قابلیت این رو نداشتن که نبوغ نهفته در شبیه ساز من رو درک کنند. چه میشه کرد، هرکسی نمی تونه از موقعیت هایی که براش پیش میاد درست استفاده کنه.

کم کم داشتم نا امید می شدم که به آرزو برخوردم. خوشبختانه آرزو هم اون روزا داغون بود و درگیر یه شکست یا همچی چیزی بود.
دقیقا مهم ترین اتفاقی که از قلم انداخته بودم. شروع رابطه برپایه شکست، بدبختی مشترک. بعد ها متوجه شدم این فاجعه از شایع ترین روش های پیوند روابط بشری است. که خوب حتما با جزئیاتش آشنایی، پس توضیح اضافه ای تو کار نیست.

"ببخشید عزیزم طبق معمول جذب صورت زیبات شده بودم، خودت که می دونی، می بینمت کاملا کنترلم رو از دست می دم"

وقتشه که بریم، از این گارسون های بی معنی اصلا خوشم نمیاد که یه جوری نگات می کنن که انگار جای باباشون رو گرفتی. یارو قیافش داره داد میزنه غذات رو کوفت کردی پاشو برو دیگه.

اما نه مثل اینکه این یکی قیافش یه چیز دیگه میگه. بزار ببینم اون مدل نگاه و حالتی که دماغش به خودش گرفته داره میگه . خی ، خیابون ، خیالت ، نه خیانت. آره چهرش داره بهم میگه خیانت کار.

یعنی چی، اصلا به اونچه. بعضی ها نمی فهمند که زندگی دیگران ربطی به اونها نداره.

بزار ببینم قیافه این یارو چقدر آشناست.... اوخ اوخ این که امیده، اینجا چیکار می کنه؟؟؟

مشروطه بانو یا مجلس شبیه حصرنامه کارگاه بکاء

2012-01-14T13:11:00.000+03:30

تئاتر شهر، تالار اصلی
زمان اجرا: ۲۷ آذر ۱۳۹۰ - ۱۰ بهمن ۱۳۹۰ - ۱۹:۰۰
نویسنده: حسین کیانی
کارگردان: حسین کیانی
بازیگران : ( به ترتیب ورود صحنه ) : رویا نونهالی ، رویا میر علمی ، محمد مختاری ، آذر خوارزمی ، شهرام حقیقت دوست ، مجید رحمتی ، رضا بهرامی، علی سلیمانی ، خسرو شهراز ، ایمان دبیری ، هومن سیدی ، بهزاد فراهانی ، آزاده صمدی ، مسعود میر طاهری ، لیلا برخورداری ، بهناز جعفری ، علیرضا محمدی ، محمود جعفری ، علی میلانی ، مریم توکلی ، فریده سپاه منصور و سیامک صفری.

اطلاعات و نظرات بیشتر در سایت تئاتر شهر

بعضی وقت ها قبل از اینکه یه اثری رو ببینی، ذهنیت قبلی ازش پیدا می کنی یا به هر نحو انتظارت ازش میره بالا و همین مساله روی برداشتت تاثیر می گذراه. حداقل این اتفاقی بود که برای من راجع به مشروطه بانو افتاد.
تو طول اجرا از نمایش لذت بردم و عملا راضی بودم ، حدود 200 دقیقه زمان نمایش هم برام کسالت آور و خسته کننده نبود اما وقتی چنین زمانی رو در اختیار کسی قرار میدی بالتبع این سوال برات پیش میاد که چرا؟
واقعا نویسنده و کارگردان چرا به اینهمه زمان نیاز داشت؟ داستان پردازی خوب و گره های داستان گیرا بود، اما در انتها این احساس بهم دست داد که نویسنده هم به خاطر زمان زیاد داستان اولویت هاش رو گم کرده.
بخصوص وقتی با یه گره گشایی آبکی در اواخر داستان مواجه میشی که حتی پایان به ظاهر پرشور و میهن پرستانه نمایش رو هم تحت تاثیر قرار میده و عملا رشته ها رو پنبه می کنه.
یادمه یه جا از قول چخوف خوندم که اگه اسلحه ای وارد صحنه میشه باید شلیک کنه. قبول که تمام اسلحه ها شلیک هم کردند اما واقعا چه نیازی به اینهمه سروصدا؟
تعدد بازیگران در کنار توانایی هاشون به فضا و جریان داستان کمک می کرد اما این بهایی نبود که به زمان صرف شده بیارزه. جناب صاحب دستور(از شخصیت های محوری داستان) کارش با یه بچه هم راه میوفتاد، چه نیازی به اینهمه اولاد و خدم و حشم که مجبور باشند دیالوگ ها و صحنه های مکرر خلق کنند؟
البته اگه از افق دیگه ای به همین مسایل نگاه کنی، همین موارد میتونه نقاط قوت نمایش محسوب بشه که خوب من افقم اینوری بود.
بگذریم، خودم حداقل روده درازی نکنم.اما یه چیز دیگه هم هست.
چند سال پیش نمایش بیداری خانه نسوان از جناب کیانی رو دیدم که خاطره شیرین و خوشی نسبت بهش تو ذهنم باقی مونده، اما با دیدن مشروطه بانو این حس بهم دست داد که انگار که یه قالب مشخص داری و داستان جدید رو توش جا می دی.
مثلا یه کلفت سلیطه داریم، یه جوان لات و لوت، کمی مزاح و شوخی، لفاظی و دیالوگ های پرطمطراق با یه کم رومانس مخلوط رو به آب می بندیم و میشه نمایش جدید. بزن بریم.
که خوب شاید این چیزایی که می گم، سبک کار یا همچین چیزی تلقی بشه. نمی دونم.
اما راجع بازیگر چطور؟
اخیرا این موقعیت رو داشتم سه نمایش که جناب صفری توش ایفای نقش می کردند رو ببینم. و باید بگم که در هر سه مورد سیامک صفری رو صحنه دیده میشد در ظاهر های متفاوت. جدا از نقش و ظاهر و واژه ها که عوض می شدند، کاراکتر اصلی تغییر چندانی نمی کرد. یعنی این طور نبود که سیامک صفری در فلان نقش بلکه فلان نقش با سیامک صفری.
به هر حال. با تمام این حرف ها، نمایش خوبی بود و اطمینان دارم که نظرات مثبتی نسبت بهش خواهی داشت.

این پنج تن - عشق ابدی، ازلی، بدلی

2012-01-06T14:37:00.000+03:30

دنیا

"دنيا، جون ھرکی دوست داری از روم بلند شو، بابا من ديگه تمومم، دفعه بعد جونم ميزنه بيرون ھا ...
دنيا، بی خيال، فکر می کردم تو حرفه ای ھستی!"
اووووپس، بازم ترش کرد. نمی دونم چرا ھردفعه که اين رو بھش می گم ترش می کنه.
"بابا کار که عار نيست. چرا گريه می کنی؟"
ھمون حسی که نيوتون به افتادن سيب داشت، منم نسبت به افتادن اشک دارم. نمی تونم فقط افتادنش رو ببينم و ھيچ.
ولی فکر نکنم نيوتن ھم بتونه بفھمه که اشک ھا چرا می افتن. کاش من اول روی سيب کار می کردم.
"دنيا يادته من يه بار بخاطر تو 3 روز داشتم گريه می کردم؟"
بھش دروغ نگفتم، واقعا 3 روز داشتم گريه می کردم. ھرچند مطمئن نبودم يادش باشه و يا حتی متوجه شده باشه که برای اون گريه می کردم.

تازه خوندن ياد گرفته بودم و ھرچی دستم می رسيد می خوندم که تو يکی از اين مجلات بی مفھمومی که مثلا برای سرگرمی بزرگتر ھاست، خوندم متولدين فلان ماه که من ھم جزوشون ھستم اولين عشقشون رو فراموش نمی کنند. اون موقع با اينکه عقلم بيشتر از جاھای ديگه ام کار می کرد، شديد تحت تاثير قرار گرفتم، يه جورايی ترسيدم. يعنی اين عشق چيه که قراره اوليش رو ھيچوقت فراموش نکنم؟
ھنوزم نمی دونم چيه، ولی ھرچی ھست و اگه دنيا اوليش بوده که خوب ، فراموشش نکردم.
دنيا از من بزرگتر بود، اون موقع جزو بزرگ تر ھا بود. با اين حال من رو خيلی دوست داشت. من از اون بچه ھا بودم که ھيچ وقت به چشم نميان، استتار استراتژی بقای من بود. با این حال از چشم دنیا مخفی نمی موندم. ھنوزم اون نگاه ھای مھربونی که بھم می انداخت رو با خودم دارم.
من خيلی دوسش داشتم، بھترين لحظات بچگيم لحظاتی بود که يه گوشه خلوت گير مياوردم و به دنيا فکر می کردم. اونموقع دنيا تو فکرم ھم جا نمی شد، اما اين روزا رو يه تخت فکسنی تو بغلم جا ميشه. نمی دونم من بزرگ شدم يا دنيا کوچيک. اندازه تخت ھا که تغيير نکرده.
چی می گفتم ... آھا جريان اون سه روز.
آره، خوب يادمه... يه روز بالاخره فھميدم که دنيا فقط دنيای من نيست.
خيلی سخت بود، شکستم، خورد شدم، داغون شدم و تا 3 روز يه کله داشتم اشک می ريختم.انگار دنيا رو سرم خراب شده بود.
من ھمينطور اشک می ريختم و می ريختم تا اينکه روز سوم دنيا مثل ھميشه، سرخوش و سرحال اومد سراغم و يه لبخند و يه بغل مشتی مھمونم کرد. انگار ھيچ اتفاقی نيوفتاده بود. ھمه چی دوباره روبراه شد، ھمه چی برگشت سرجای اولش.
اونجا بود که فھميدم، با اينکه دنيا فقط مال من نيست، ولی يه قسمت از وجودش مال خود خودمه. اون قسمتش اين روزا خيلی محدود شده و به جورايی مشترک ترين قسمت دنيا، بين من و ديگرانه.
شايد اگه اون موقع اين رو نمی فھميدم الان وضعم فرق می کرد. دنيا که اينقدر برام عزيز بود، مال من نبود. واسه ھمين من آدم قانعی بار اومدم. چيز زيادی از زندگيم نخواستم و ھرچی خواستم تيکه تيکه اش کردم و توجاھای مختلف پيداش کردم. بيشتر وقتم صرف حل کردن این پازل گذشت.

"داری ميری دنيا؟"
بدون اينکه اعتنايی بھم بکنه، مشغول پوشيدن لباس ھاش شد. دنيا رو عريون ديدن، بدون بزک دوزک، شايد جذاب نباشه ولی لذت بخشه.
چيزی نگفتم و فقط نگاھش کردم.شايد دفعه بعد با ھم دعوا کنيم. شايد ھم ديگه نبينمش، دنيا اينطوريه ديگه. برای ھمينه که ھنوز دوستش دارم. باید بشناسیش و باهاش کنار بیای.

نمایش کمی بالاتر

2012-01-06T14:25:00.000+03:30

نویسنده : محمد چرم شیر
کارگردان : آوند دشت آرای
بازیگران : رویا تیموریان، بیژن افشار، خسرو احمدی، جواد نمکی، سینا رازانی، هانیه توسلی، طناز طباطبایی، امیرحسین رستمی و رضا یزدانی...
مکان : تالار حافظ

در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «من دلم می‌خواد توی چشم‌ها نگاه کنم. دست‌ها رو ببینم. وقتی یه نفر می‌شینه تماشاش کنم، وقتی بلند می‌شه، نگاش کنم. ورانداز کنم آدم‌ها رو وقتی راه می‌رن. ببینمشون وقتی می‌دون، وقتی حرف می‌زنن. من می‌خوام بشینم روبروی یه نفر بهش بگم دوستت دارم، یا بهش بگم ازت بدم می‌آد. من دوست دارم آدم ها نگاه کنم و اونهام منو نگاه کنن.»
اطلاعات تکمیلی در سایت سی گذر

بعد از اجرا دلم می خواست سریع خودم رو به کاغذ و قلم برسونم و نقطه ها رو به هم وصل کنم.

به جاش کمی با دیوان قدم زدیم و نظراتش ذهنم رو کمی آروم کرد (که اگه حوصله داشت خودش مینویسه).

چند روز بعد که فرصتی دست داد متوجه شدم رفقا همشون نظرات جالبی راجع به این تئاتر داشتند و من همچنان نتونستم ذهنم رو جمع و جور کنم.

این بود که در نهایت رفتم سراغ کتابی که این روزها شدیدا دارم باهاش زندگی می کنم. کتاب کافکا در کرانه نوشته هاروکی موراکامی.

نقل قول زیر از همون کتابه، نظری بر روی شعر و نماد گرایی که با حال و هوای کمی بالاتر به عنوان یه اثر نماد گرا (هرچند نه شعر) جور در میاد:

نقل قول (گفت گویی بین دوتا از شخصیت های داستان کافکا در گرانه راجع به یک ترانه) :

-"پس از آهنگ خوشت اومده"
-"آره خیلی"
-"من هم همینطور. آهنگ قشنگی است، کاملا بی نظیر. ساده اما عمیق. از کسی که آنرا تصنیف کرده خیلی چیزها به آدم می گوید"
دل به دریا می زنم : "اما اشعارش خیلی نمادین است"
-"از روزگار قدیم نمادگرایی و شعر از هم جدا نبودند. مثل دزد دریایی و شراب"
-"به نظرت میس سائه کی معنای همه اشعارش را می دانسته؟"
.....
-"نه لزوما. نمادگرایی و معنا دوچیز جداگانه است. به نظرم او با گذر از روندهایی مثل معنا و منطق، کلمات درست را پیدا کرد. کلمات را در رویایی شکار کرد، مثل صید ظریف پروانه ای پروبال می زند با تور. هنرمند کسی است که از لفاظی پرهیز کند"
-"پس می گویی میس سائه کی آن کلملت را در فضایی دیگر - مثلا در رویاها - پیدا کرده است؟"
-"بیشتر اشعار بزرگ همین طورند. اگر کلام نتواند نقبی پیامبر گونه به ذهن مخاطب بزند، در این صورت کل آن دیگر کارکرد شعر را نخواهد داشت."
-"ولی شعر های زیادی وانمود می کنند که این طورند"
-"درست است. این یک جور حقه است و تا آنجا که می دانم کار مشکلی نیست. وقتی کلماتی بکار ببری که نمادین جلوه کنند، کل قضیه یک جور شعر به نظر می رسد"

حقه یا نه، دیگه تصمیم با خودتونه.....

این پنج تن - پیش درآمد

2012-01-06T12:00:00.000+03:30

این پنج تن ، یا همه عشاق من.

نمی دونم چرا دارم این قصه رو می نویسم، شاید بخاطر دینی است که به بشریت دارم شاید هم برای دل خودم و عشاقم باشه.

نمی دونم. عوامل و محرک ها زیادند و پیچیده. این بود که نهایتا زدم به دیوار و تصمیم گرفتم این مجموعه رو شروع به انتشار کنم.

رابطه خوبی با مقدمه چینی ندارم ولی بعد از اینکه کلیات قصه کنار هم چیده شد، احساس کردم یه چیزی کمه. اصل جریان، همون چیزی که بهش می گن عشق. همون چیزی که به نظرم بعد از خدا دومین مخلوق دست بشره که بازی رو خیلی خوب به نفع خودش چرخونده. مخلوقی که شده نهایت آمال خالقش.
مفهومی که نقطه قوتش بی مفهومیش است. بعضی وقت ها میتونه همه چیز باشه و برخی اوقات هیچ. اونقدر به این ور و اون ور پیچیده که در نهایت سادگی تبدیل به پیچیده ترین مفاهیم شده.
نگران نباش، نمی خوام حوصله ات رو با این چیزا حروم کنم. اصولا اینجا باید یه چیزی می نوشتم که ترغیبت کنه این مجموعه رو دنبال کنی و در عین حال خلا ذهنی خودم رو پر کنم.
خلائی که بعد از آفرینش گریبان خالق رو می گیره و نمی تونه همینطوری ولش کنه که بره.
حس توامان عشق و نفرتی که به مخلوقت پیدا می کنی. نقص و کمالی که می بینی و می تونست بهش برسه.
از بحث جدا شدم.
به هر حال در آمد، ببینیم تا چه پیش آید.

2011-12-18T10:58:00.000+03:30

چه خبر؟

صد سال پیش از تنهایی ما

2011-12-08T17:53:00.001+03:30

نویسنده: سجاد افشاریان
کارگردان: حسن جودکی
بازیگر: سیامک صفری
آهنگساز : گروه موسیقی بمرانی

مدت اجرا : 45 دقیقه
تالار اجرا: تئاتر محیطی
زمان : 8 آذر 1390
خلاصه : 021 از شهرستان به تهران برای کسب و کار سفر می کند اما به یکباره شاعر می شود

وقتی اجرا تموم شد، اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که جالب میشه اگه یک بار دیگه هم این تئاتر رو ببینم.
یه جورایی احساس کردم نمایشنامه مشخصی برای این تئاتر نوشته نشده و بازیگر(سیامک صفری) یک خط سیر کلی بهمراه چند تا دیالوگ خاص رو دنبال می کنه و بقیش بر اساس خلاقیت و توانمندی وی اداره میشه.
کمی که بیشتر فکر کردم، احساس کردم مساله به این راحتی ها هم نیست. لحن کلام نمایش لحنی پیچیده و پر از اشارات غیر مستقیم به نظرم اومد.
جدا از اشارات مستقیم و غیر مسقیمی که بازیگر در قالب طنز بیان می کرد، خیلی حرف ها رو هم در پرده ابهام میزد.
بعضی از اشارات رو می تونستم درک کنم اما مهمترین خاصیت قهرمان داستان (رد شدن از دیوار که ظاهرا ساده ترین مساله داستان هم بود) را اساسا نتونستم بفهم. بخصوص با در نظر گرفتن نحوه پیدایش این خاصیت در شخصیت اصلی و سیری که طی کرد.
به هر حال هرچی بیشتر راجع به سیر نمایش فکر می کردم جریان پیچیده تر می شد. تو مدت زمان اجرا بازیگر بهت اجازه نمی داد ذهنت رو بدی و بری، اشارات مستقیمی که می کرد، بخصوص علی آقا (کتاب فروشی که همونجا حضور داشت) اجازه نمی داد ذهن از واقعیت دور بشه. از طرفی شوخی ها و کنایه هایی که بعضا با ظرافت بیان می شد، ذهن رو انگشت می کرد.
در کل حتی اگه نخوام خیلی تو بحر این چیزا برم بازهم تجربه خوشی برام بود.
بنابراین دیگه حتی تو نخ اسم نمایش هم نرفتم. ذهنه دیگه اگه بخوای بهش بال و پر بدی دیگه رفته.
اما شاید یه بار دیگه رفتم این نمایش رو دیدم.
نه نمی رم.

HOW THE ENGLISH LANGUAGE WAS DEVELOPED

2011-11-28T16:01:00.000+03:30

ELEGY

2011-11-28T13:06:00.000+03:30

ELEGY

راه آبی ابریشم

2011-11-27T13:49:00.001+03:30

عنوان :راه آبی ابریشم
زمان : سه شنبه، 1 آذر 1390
مکان : سینما سپیده

درباره:

نویسنده و کارگردان : محمد بزرگ نیا
بازیگران : عزت اله انتظامی ، رضا کیانیان ، بهرام رادان ، داریوش ارجمند ، پگاه آهنگرانی ، پیام دهکردی ، مهدی میامی ، محسن حسینیخلاصه داستان : یک ناخدای ایرانی تصمیم می گیرد برای اولین بار مال التجاره باارزشی را با عبور از میانه اقیانوس هند به چین برساند و در این سفر که از خلیج فارس آغاز می شود، اتفاقات مختلفی رخ می دهد و....

در همین رابطه :
مارکوپولوی ایرانی، نگاهی به فیلم راه آبی ابریشم

غذای هندی - چینگاری

2011-11-25T22:24:00.001+03:30

زمان : سه شنبه 10 آبان 1390

مکان : خیابان مفتح، خیابان زهره، رستوران چینگاری

برای شخص من رستوران گردی هیچ وقت به عنوان یه تفریح محسوب نمی شد. رستوران میری برای غذا خوردن و غذا خوردن برای من جنبه رفع تکلیف داره تا تفریح. اما حتی اگه مثل من بی ذوق باشی بازهم می تونی از رستوران گردی لذت ببری همونطور که من بردم.

تجربه چیزهای جدید، گذروندن یه ساعت در میان جمعی که از در کنارشون بودن لذت می بری و در نهایت نشستن و راجع بهش نوشتن لذت هایی است که نمیشه راحت ردشون کرد.

به هرحال این هفته تصمیم گرفتیم بریم یه رستوران هندی که مردیوجان معرفیش کرده بود. برای اینکه برنامه کامل بشه قبل از رستوران توی باغ هنر جمع شدیم که حظ فرهنگی ای هم برده باشیم. ساعت 18:30 جلوی خانه هنرمندان قرار گذاشتیم و از اونجایی که خانه هنرمندان ساعت 19 تعطیل میشد و همچین برنامه خاصی هم نداشت از غذای روحی محروم شدیم و در نتیجه تمایل به غذای درست و حسابی تقویت شد . این هم از مزایای زود تعطیل شدن جاهای اینچنینی که در نتیجه علاوه برای دانشجویان بی کار و مسوولیت ، برای آدم های پر مشغله ای مثل ما هم فایده داره.

به هرحال یه گشتی تو محوطه باغ هنر زدیم که با اینکه احتمالا به دلیل صرفه جویی در مصرف برق از محیط تاریکی بهره می برد، ولی فضای قشنگ و دلپزیری داره.

وضعیت نور توی رستوران هم مشابه بود که گارسون به داد رسید و یه دونه شمع وسط میز روشن کرد. داشتم با خودم فکر می کردم که این هدفمندی یارانه ها تاثیرش به این مکان های اصطلاحا با کلاس هم کشیده که دوستان متذکر شدند که قصد ایجاد فضای رومانتیک و شاعرانه است. چقدر چیز تو این دنیا هست که من هنوز کشف نکردم. یادم افتاد ظهر قبل از اینکه بیام رستوران یه سر به سایت فیدیلیو زدم و اونجا هم نوشته بود رستوارن برای قرارهای دونفره جای مناسبیه.

به هر حال فضای رستوران قشنگ بود. سالن بزرگی داشت( با نور پردازی رومانتیک) که گوشه و کنار مجسمه هایی گذاشته بودند که تو فیلم های هندی زیاد دیده میشه و یه آهنگ هندی هم پخش می شد. راجع به سرویس و غذاهاش چیزی ندارم بگم چون قبل از این توجه زیادی به این مسایل نکرده بودم.

در کل خوردن غذای هندی تجربه تندی بود. گارسون گفت تندی غداها معمولیه ولی اگه به غذاهای تند عادت نداشته باشی، اولش حسابی حالت جا میاد ولی نکته جالب این بود که کم کم نه تنها به این تندی عادت می کنی، بلکه برات لذت بخش هم میشه. البته ممکنه سوزش اون 13% حق سرویسی که روی میز میگیرن تا مدت ها باقی بمونه. آخه من نمی فهمم، اگه یه رستوران سر راهی بود، حق میز و سرویس یه معنی داشت ولی برای اینطور جاها واقعا آخر بی کلاسیه که خوب مد شده دیگه.

چینگاری در کل جای خوبی بود و غذای هندی هم خوشمزه است و ارزش یک بار خوردن رو داره. به شرط اینکه بدونی چی می خوری . مثلا تو لیست چینگاری یه سری کاری بود که در نها یت فکر کنم همون خورشت ماست ولی خدایی آخه کی مثلا خورشت قورمه سبزی رو خالی سفارش میده. البته یه فهرست برنج و بریانی هم داشت ولی خوب اگه ندونی داری چیکار می کنی ممکنه غذایی

که جلوت می گذارن تبدیل بشه به یه چیزی مثل خورش قورمه سبزی با شیرین پلو. حالا بیا و با هم بخورش و بعدش بگو غذای هندی مزخرفه.

به نظرم نوع چیدمان منو جالب نبود و گارسون هم کمکی نمی کرد. البته ما هم کمکی نخواستیم و یه جورایی ندونستن اینکه در نهایت چی جلومون می گذارن برای من جذاب بود بخصوص که بعد از اینکه هرکی غذای خودش رو انتخاب کرد، همه رو گذاشتیم وسط و با هم سهیم شدیم.

در نهایت نیازی به سرویس بهداشتی پیدا نکردم و لذا توصیف آن مکان مقدس هم در این مقال جایی پیدا نخواهد کرد.

بچه ها می گفتند برای نظر دادن راجع به رستوران باید یه بازه 24 ساعته بخودت بدی، بخصوص که غذا جدیده و ممکنه اصولا باهاش سازگار نباشی . هنوزم من سرپا هستم.

یه حبه قند

2011-11-24T18:46:00.001+03:30

زمان : سه شنبه، 3 آبان 1390 .
مکان : سینما فلسطین. اریکه ایرانیان.

درباره:
کارگردان : رضا میرکریمی
فیلم نامه : رضا میرکریمی، محمدرضا گوهری (براساس طرحی از رضا میرکریمی و شادمهر راستین)
مختصر : سکوت خانه باغی قدیمی و سرسبز با ورود مهمانانی در هم می شکند. چهار دختر این خانه به همراه همسر و فرزندانشان برای عروسی خواهر کوچکترشان پسندیده به یاری مادر شتافته اند. این اقامت برای خواهران و باجناق ها شاید دردسر باشد ولی برای بچه ها تحقق یک آرزوی بزرگ است. تا اینکه ...

رضا کیانیان : در زندگی عادی‌ام هرگز نرقصیده‌ام! حتی در عروسی خودم هم نرقصیده‌ام ولی درفیلم یه حبه قند رویم باز شد ورقصیدم.

بازیگران و اطلاعات تکمیلی در وب سایت : وب سایت یه حبه قند

راجع به یه حبه قند زیاد شنیدم، اما جالب ترین نکته ای که راجع به این فیلم جلب توجه کرد معرفی فیلم بود. نام بزرگان سینما اون هم برای معرفی فیلم، به من این حس رو داد که حداقل دست اندر کاران برای محصول خودشون ارزش قائل شدند و حتی یه جورایی می خواهند آنرا به زور به خورد ملت بدهند . هرچند مطمئن نبودم این شیوه معرفی همچین جوابی بده ولی مشتاق بودم فیلم رو ببینم.
راجع به سینما چیز زیادی خارج از یه طرفدار معمولی نمی دونم. اما به نظرم به غیر از خنده و سرخوشی، سینما جایگاه بارزتری تو جامعه برای خودش پیدا نکرده ، نمونه اش اینکه تو همین فیلم حتی تو صحنه های احساسی و تکان دهنده هم بعضی ها می خندیدند . به هر حال.
این فیلم رو تو یکی از سالن های مجتمع اریکه ایرانیان دیدیم. برای شخص من وجود یه مجتمع در کنار سینما ایده جذابی بود، هرچند حوصله نکردم تو مجتمع بچرخم ببینم این جذابیت تو عمل چه ریختی میشه .
یکی از جذابیت های سینما جمعی رفتن به سینما است و اتفاق جالبی که اونروز افتاد و برای من خیلی بیشتر از خود فیلم و سینما و مجتمع بارز بود ، همراهی خانواده یکی از دوستان در کنار ما ها بود.
اینکه با پدر بزرگ، مادر بزرگ و کلا خانواده ات به سینما بری باحاله. حتی اگه یه جمع جوون دوستانه هستید باز هم به نظر من ترکیب جالبی میشه، یه بار امتحان کن، می چسبه.
در نهایت طبق خبری که تو سایت فیلم منتشر شده یه حبه قند بعد از 16 روز اکران تو 18 تا سینما 247.9 میلیون تومان فروش داشته.
جدول فروش فیلم های سینمایی

اول قرار نبود این برنامه ها تو دیولاخ منتشر بشه که طبق پیشنهاد مردیوجان قرار شد این کار رو بکنیم.
بنابراین این دفعه نظرات رو تو خود متن منتشر می کنم:

دیوک : فیلم خوش ساختی بود، یه فیلم معمولی که اذیت کننده نبود. صحنه پردازی عالی داشت و موسیقی بدی نداشت. بازی ها هم بد نبود.
الهام : من روز سینما نبودم، اما فیلمش خیلی خوب بود، قبلا دیده بودم.
مردیوجان : خوش ساخت بود و من حتی با اینکه دوبار دیدم خسته نشدم، هرچند اسمش رو شاهکار نمی زارم یا حتی خیلی تاثیر گذار. موسیقی اش رو دوست داشتم و نوع استفاده موسیقی در فیلم رو.
سینما رو دوست نداشتم - گرون بود - شلوغ بود و بی برنامه - تصویر خوب نبود - مردمش بی فرهنگ بودن - حتی تهیه بلیطش هم راحت نبود.
دیواطیفی : خیلی خوب بود ... اساسا می دونی که هر فیلمی که موسیقی اش خوب باشه من دوست دارم ولی به من حال داد. دوست داشتم فضاسازی اش رو و اینکه غم و شادی رو با هم داشت . من هم خندیدم هم اموهای تنم سیخ شد هم بی حال شدم ولی راستش فضاش باعث شد اونطوری که باید و شاید از فیلم لذت نبرم، کاش می شد یه جای بهتر ببینمش ولی جدا خوب بود و لذت بردم بجز اینکه می خواستم با کیفم دختر عینکی جلوم رو بزنم چون بی فرهنگ بود. ولی مرسی فیلم خوبی بود و در کل من کلی خوشم اومد بخصوص موزیک. در مورد فیلم زیاد حرف نمی زنم چون همه چی اش خوب بود و نکته ای که به نظرم خوب بود رو گفتم … ممنون
دیوان : در کل خوب بود ، چیزهایی هم که خوب … (خلاصه دم شما گرم)
دیوار : فیلم خوشرنگ، روون و جذاب . موسیقی اش دلچسب و جریان داستان خوش پرداخت شده بود.
سینما ، آپارات تنظیم نبود (یه مقدار از تصویر خارج از کادر بود) روی پرده سایه هایی از سالن می افتاد. فیلم 15 دقیقه دیر شروع شد که خیلی هم ایده بدی نبود. ملت خیلی تو حال و هوای سینما نبودن و بیشتر شبیه کافه سینما بود!!! به نظرم سالن برای سینما طراحی نشده بود.

2011-11-23T13:00:00.002+03:30

سلام
میگم نمیشه یه قسمتی همین اینجا درست کنیم مربوط به نظر سنجی برنامه های تفریحی و این چیزا... من کاغذ نظر سنجیمو گم کردم آخه ;) تازه ممکنه غیر من آدمهای گیج دیگه ای هم وجود داشته باشن !!! هان؟ نظرتون چیه؟ حالا کو تا اون سایت تفریحیه درست شه!!! این که هست خوب... تازه دیولاخ هم رونقش زیاد میشه :)))

باد صبا

2011-10-29T13:17:00.002+03:30

بچه ها این فیلم مستند رو حتماببینید من که کلی ازش لذت بردم
غیر از تصاویر زیباش داستانسرایی روان دلچسبی هم داره

http://youtu.be/L2ZK-3uv3d4

دل من به همان اندازه که می سوزد
زود فراموش می کند
.
.
.

آرزوست ...

2011-10-26T16:38:00.000+03:30

میدون.

ترمز زد و ایستاد. صندلی عقب نشستم.

یه جورایی عجیب بود.

دست راستش رو گذاشته بود رو پاش و با دست چپش رانندگی می کرد. حتی با دست چپش دنده رو عوض می کرد.

مدام می خندید.

از هر اتفاقی یه چیز جالب در می آورد و می خندید.

شوخی ها و خنده هاش بهم انرژی می داد.

مسافر جلویی پیاده شد.

جذبش شده بودم، رفتم صندلی جلو نشستم.

چند کلام گفتیم و خندیدیم.

از ته دل و با صفا می خندید، اما یه حس خاصی تو خنده هاش بود.

پشت چراغ قرمز چند دقیقه ای ساکت شد.

خیلی کنجکاو بودم، برگشتم ازش بپرسم چطوی اینقدر شادی که دلم یهو ترکید.

از گوشه عینک دودیش، چشای سرخ و خیسش رو دیدم.

سرم رو پایین انداختم، چشمم افتاد به دست راستش که رو پاش بود.

موبایلش رو گذاشته بود کنار دستش که شاید کسی متوجه نشه که معلوله.

دیگه هیچی نتونستم بگم.

فهمید.

خواست یه چیزی بگه که بغضش ترکید.

نمی فهمیدم چی می گه، ولی

از تنها دست روغنیش شکایت نداشت، از آدمایی شکایت می کرد که ماشینش رو خراب می کنن.

به دنیا و زندگی و بخت بدش فحش نمی داد. به اونایی فحش می داد که پشت سرش بد و بیراه میگن و واسش حرف در میارن.

مدام بخاطر لحن کلامش عذر خواهی می کرد و ساکت می شد.ولی دلش طاقت نمی آورد.

از حرفایی که زد و برداشت هایی که من کردم، خیلی دلم می خواست بهش بگم، اگه اذیت و آزارت می کنن فقط بخاطر اینه که زنده ای.

چون شادی و خوشی های زندگی رو می بینی.

چون می تونی زندگی کنی. خشک نشدی.

ولی یه کلمه هم نتونستم بهش بگم.

رسیدم. پیاده شدم. رفت.

بهش نمی خورد رانندگی شغلش باشه، به نظرم دنبال یه هم زبون می گشت، دنبال یه انسان می گشت.

امیدوارم امروز حداقل یه انسان سوار ماشینش بشه.

من دلم باز شده، ازپس ابرای سیاه ... (برای نخستین باران پاییزی)

2011-10-26T16:02:00.004+03:30

زرد ها بیهوده قرمز نشدند ... قرمزی رنگ نینداخته بیهده بر دیوار ... صبح پیدا شده اما آسمان پیدا نیست
من دلم سخت گرفته است................................................ من دلم باز شده از پس ابرای سیاه
هیچ ازم نپرس که این همه وقت کجا بودی و اسیر چی ... هیچ بهم خیره زل نزن و با تعجب نگو توی روزها و شبهایی که نبودی داشتی به چی فکر میکردی...هیچ به روم نیار این همه غیبت و این همه بی حرفی رو... هیچ از راهی نپرس که رفتم و میخوام برم ...همه دشواری راه رفتن ناهمواری راه نیست نگاه کردن مداوم و بی وقفه راهرو به طول مسیر راهه و انتهای راهه... تصور انتهای راه هر گام استواری رو میلرزونه ... داشتم راه میرفتم که همراهم در راه ماند ... در راه ماندم از راه ماندم و خیره نگاه کردم ... خیرگی نگاهم قدم هام رو قفل کرد ...
اینکه راه رفتن ما ازلی ابدی نیست و از یه جایی شروع میشه و به جایی ختم ، باور هر راهرونده ای باید باشه اما از هر چیزی مهمتر و ایستنده تر تردید به خود راهه اصلا چرا باید راه رفت؟
همیشه چرا ها هستند که آدم رو از چریدن باز میدارن ... چرااااااااااااا؟ هر چی بیشتر به راه خیره میشی و بهتر فکر میکنی به راه و راهرونده ها و همراهی که ناگزیر شد از ناهمراهی ، عمیقتر به ژرفای این چرا دچار میشی و گودتر فرو میری توی گرداب این چرااااااااا... نیچه میگفت کسی که چرایی دارد با هر چگونه ای خواهد ساخت ولی بازم چرااااااااا؟اصلا چرا باید چرا داشت و با هر چگونه ای باید ساخت؟ این همه ناگزیری و ناچاری روچرا باید پذیرفت؟
چرا پاره نمیشی پرده ی ِ زمخت ِ حریرنما ی ِ بی خاصیت؟
این حال من نیست ... آنچه شرح شد حال من بود از روزگاری که همراهی ناهمراه شد به حکم ناگزیری و ناچاری ... حال من امروز حال نوزادیه که پر زحمت پنجه باز میکنه برای لمس هوا برای چنگ زدن به هوا ... ناگزیری و ناچاری ترجمان کژفهم انسانی از زیست چند روزه روی زمینه... شاعر نیستم کمی فکر میکنم...
حال من امروز بی شباهت به جوجه تازه سر ازتخم در آورده نیست که همه پیرامونش شگفتی محضه بی تکرار سوال و سوال و سوال ...
گرچه هر نوزادی بزرگ میشه و دوباره پرسش و پرسش و پرسش از هستی آغاز اما چه شاعرانه زیباست نترسیدن از رفتن و رفتن و رفتن ِ ادامه راه بی نگاه به پایان راه ... پایان راه هم ترجمان بد فهم انسانی از مرگه...شاعر نیستم کمی فکر میکنم ...امروز خیس و تر شدم از نخستین بارون پاییزی ... هرگز فکر نمیکردم دیگه سر خوردن بارون روی صورتم عاشقم کنه ... یک چرای بزرگ دارم و زیر نخستین بارون پاییز به چرام فکر میکنم ... چرای من به من فکر میکنه و من خیس آب میشم... چرای من حالا هر چگونه ای رو برام ممکن کرده و از در راه ماندگی نجاتم داده ... میخوام اکسیژن هوا رو چنگ بزنم و قطره قطره این بارون رو بمکم ... پایان این راه ظاهرا پایان همراهی هاست اما تا آخرین ثانیه این راه از راه نمیمونم ...
شاید خود راه بگویدم که چون باید رفت...
دارم میرم پیش عطار و خیام و حکیم طوس ... شاعر نیستم کمی فکر میکنم .

2011-10-17T11:28:00.002+03:30

با زبانی سرخ و سری سبز
روزی هزار قرن
بر باد می روم

مادر!
من عاقبت به "خیر" نشدم
عاقبت به "آری" شدم

بچه ها اینو تو فیسبوک یکی از دوستام خوندم
نمیدونم کی گفته ولی سیاسیِ ظریفی بود خوشم اومد :)

یاد داشت...

2011-10-08T06:39:00.001+03:30

این نه یک نامه خودکشی است

نه یک مانیفست که حتی نمیدانم معنیش چیست

و نه جربانی از اشعار که جمع مکسر شعار هم نیست.

نه تلاشی برای جلب هم دردی که دردی نیست.

این یادداشتی است برای دوستان عزیزم...

دوستانی که احساس می کنم این روز ها وجودم هوایتان را آلوده کرده.

این می توانست یک عذر خواهی ساده باشد.

عذر می خواهم اگر توجیهی بی هوده است.

هر تحولی اثرات جانبی دارد.

تحول من تبدیل شده به اثرات جانبی.

تحولی که در درونم شروع شد، عوامل بیرونی کمک کرد و در نهایت منجر شد به کشفی لذیذ.

من همیشه نقش بازی کرده ام و این روزها بیشتر.

و این لحظه روی نقشی جدید کار می کنم. برای هزارمین و شاید اولین بار، نقش خودم.

این ها همه باز واژه هایی بی مناسبت است.

بگذریم، چه می گفتم؟

هیچ.

بهر حال به گمانم همان عذر خواهی ساده بهتر بود.

چیزی که گویا از پسش بر نمی آیم.

اما در این نقش جدید، شرطی هست که بد نیست شما هم بدانید.

عذر خواهی بس است، توجیه بس است.

صبح شد.

صبحتون بخیر.

2011-10-03T09:13:00.000+03:30

تنها اتاقی همیشه مرتبه و همه چیز سر جاش می‌مونه، که توش زندگی نکنی!

اگه زندگیت گاهی آشفته میشه و هیچی سر جاش نیست، بدون هنوز زنده‌ای!

اما اگر همیشه همه چی آرومه و تو چقدر خوشحالی! یه فکری برای خودت بکن!

*********************************************************

هر چه بیشتر احساس تنهایی کنی، احتمال شروع یک رابطه احمقانه بیشتر می‌شود!

حاصل عشق مترسک به کلاغ، مرگ یک مزرعه بود!

آسمان فرصت پرواز بلندي است.

قصه اين است چه اندازه کبوتر باشي!

گفتم: ای جنگل پیر تازگی‌ها چه خبر؟

پوزخندی زد و گفت: هیچ، کابوس تبر!

گفت: چند سال داری؟
گفتم: روزهای تکراری زندگیم را که خط بزنم، کودکی چند ساله‌ام!

گاهی با دویدن برای رسیدن به کسی، دیگر نفسی برای ماندن در کنار او باقی نخواهد ماند!

ديوانگي یعنی ادامه دادن همان رفتار و مسیر هميشگي و انتظار نتيجه متفاوت داشتن!

شرط دل دادن دل گرفتن است، وگرنه یکی بی دل می‌شود و دیگری دو دل!

پروانه گاهی فراموش می‌کند که زمانی کرم بوده است و کرم نمی‌داند که روزی به پروانه‌ای زیبا بدل خواهد شد...
فراموشی و نادانی مشکل امروز ماست!

روزانه هزاران انسان به دنیا می‌آیند...

اما انسانیت در حال انقراض است!

وقتی آدما میگن بارون رو دوست داریم ولی تا بارون میاد چتر باز میکنن...
وقتی میگن پرنده رو دوست داریم ولی تو قفس نگهش میدارن...
باید از دوست داشتن آدما ترسید!

اگر کاسبی نیست که دوست بفروشد ...

در عوض آنقدر دوستان کاسب هستند که تو را به پشیزی بفروشند!

حرف هایم را تعبیر می‌کردی... سکوتم را تفسیر... دیروزم را فراموش... فردایم را پیشگوئی...
به نبودنم مشکوک بودی... در بودنم مردد... از هیچ گلایه می‌ساختی ...از همه چیز بهانه...
من کجای این نمایش بودم؟

علم فيزيک دروغ مي‌گويد!
براي ديدن نياز به نور نيست، فقط دليل لازم است!

پرواز كن آنگونه كه مي‌خواهي

و گرنه پروازت مي دهند آنگونه كه مي‌خواهند!

من نمیدونم شاید شما این حرفارو جای دیگه خونده باشین و تکراری باشه ... مهم نیست مهم اینه که جملات اولش نشون میده من 100% زنده ام :))) میگی نه بیا همین الان یه نیگا به اتاقم بنداز... تازه زندگی من به کاظمم سرایت کرده :)

لیلی آن ...

2011-09-25T20:56:00.005+03:30

اهریمن رو تو یه روز تابستونی دیدم،
اسمش لیلی آن بود، اونطور که خودش می گفت.
اونجا تنها ایستاده بود، منتظر پاییز.

خوب ازش پرسیدم میشه با من منتظر بمونی،

منتظر شب که این روز رو با خودش ببره؟

اما با شب، اونم رفت، اهریمن خاکستری پوش.

فرا می خوانمت اهریمن.

اینطوری روش بازی اهریمن رو یاد گرفتم.

از این زیبای خاکستری ملبس به خاکستر.

از اینکه چطور من رو با پاییز تنها گذاشت و رفت.

تنها ساحرین مرگ مانده اند.

تنها سایه هایی که بعضی ها می بیننشون،

و شبی که برای من از لیلی آن خاکستری پوش آواز می خونه.

فرا می خوانمت ای اهریمن، لیلی آن...

-----

Lake of tears - Demon you // Lily anne

2011-09-25T09:57:00.001+03:30

از اول امروز چو آشفته و مستیم

آشفته بگوییم که آشفته شدستیم

آن ساقی بد مست که امروز در آمد

صد عذر بگفتیم وز آن مست نرستیم

آن باده که دادی تو و این عقل که ما راست

معذور همی دار اگر جام شکستیم

امروز سر زلف تو مستانه گرفتیم

صد بار گشادیمش و صد بار ببستیم

رندان خرابات بخوردند و برفتند

ماییم که جاوید بخوردیم و نشستیم
.
.
.

l,g,d

همین

2011-09-13T13:31:00.005+04:30

خیلی کوچکتر که بودیم به نام شناختمت
برعکس من, تو اسمت را می دانستی. شاید زود تر از من به حرف آمدی! صدایت که میزدند جواب می دادی. من اما، تنها به چشمان منتظر پدر خیره می شدم و ...سکوت. (بعد ها این تنها ابزار اعتراضم شد(! آن روزها کسی از این کارم عصبانی نمیشد. پدر لبخند بزرگی میزد و زیر لب میگفت: لج کرده (این روزها حتی کسی متوجه سکوتم نمی شود)
بزرگ تر ها بسیار بزرگ بودند و من و تو بسیار کوچک و بزرگترین تفریحمان دویدن در راهروی بلند خانه بود که یک سرش به اتاق خوابهای تاریک و سر دیگرش به نور آفتاب هال می رسید. توعاشق بازی بودی و من شیفته ی اکتشاف.
من می دزدیدم و تو تقسیم می کردی! و اولین دوستمان آن کوچک کمی بزرگتر از ما بود که مالک همه چیز بود! از تخت سفیدمان گرفته تا ببری و شیر و ... حتی قطار قرمز . بسیاری از لباسهایمان ، شلوار کُرکی نرمی که عاشقش بودیم هم مال او بود و انصافاً چه مهربان بود با ما. هرچند همیشه ی خدا ما "شیطانک" بودیم واو "آقا پسرِ گل"! و هیچ کس هرگز باور نکرد من و تو تنها سرِ نخی را دنبال می کنیم که او به ما داده ! نا مرد به قول امروزی ها سریع می فروختمان به اعتماد مادر, ولی باز هم عاشقش بودیم. عاشق آن فرفره هایی که از نخل حیاط برایمان درست می کرد تا من آشتی کنم و حرف بزنیم. و باد بادکهایی که او نقاشی می کرد و ما با تف می چسباندیمشان تا پرواز کنند و ما غش کنیم از خنده :)
راستی یادت هست خمیر دندان پدر را؟ همان که دهانمان را یخ میزد . همان که یک روز مجبورت کردم تا ته بخوریمش... و تو آخر سر بالا آوردی ...
یا آن روز که با هم به آسپرین های کوچک صورتی بالای تاقچه دستبرد زدیم و راهی بیمارستان شدیم. تو گفته بودی نباید بخوریم چون سرما خورده نیستیم ولی من به بهانه ی جلو گیری از آب ریزش بینی که بزرگترین ترس آن روزهایت بود وسوسه ات کردم... آخر پدر روزی به شوخی در جواب سوالت گفته بود آب بینی ، همان مغز است که به دلیل سرما خوردگی آب میشود! و تو می ترسیدی بی مغز شوی . (بعد ها من شدم ;) چندان هم ترسناک نبود ) هیچ کدام نمیدانستیم مغز چیست ولی حتی در آن سن هم گمان میکردیم بی مغزی چیز بدی است!!!

راستی چه روزها که گذراندیم با هم...
اولین بار که در آیینه دستشویی پیدایت کردم . ترسیده بودی از خواب بَد و من آرامت کردم و باهم روی آیینه با کف صابون نقاشی کشیدیم و تو برای اولین بار گریه نکردی و نرفتی سراغ مامان . برگشتیم به تخت سفید کوچکمان و از همان روز مهمترین همدست ام بودی.
یادت هست پشت رختخواب های توی کمد که قایم می شدیم تو هیچ وقت نمیتوانستی ساکت بمانی و همیشه لو رفتیم. اصلاً برای تو سکوت عین مرگ بود. بارها سر این موضوع دعوایمان شد. کنترل صدای خنده و عطسه ات دست خودت نیست می دانم.
ای خدای من...روزی را که مامان با یکی از ما هم کوچکتر به خانه آمد را بگو...موجود عجیبی که همه اصرار داشتند بگویند دوستمان دارد و کلی خوراکی خوشمزه با خودش آورده برای ما! آن عروسک سفید کوچک با لپهای قرمز و سر بی مویش دلمان را برده بود و می خواستیم مدام فشارش دهیم تا صدا کند!
"حسادت" را اولین بار همان روزها شنیدیم در پچ پچ مدام بزرگترها . هرچند حتی من دانشمند هم نمیدانستم که چیست . ولی هرچه بود مربوط به همان کوچولوی همراه مادر بود که نمیدانستیم چرا همش می ترسیدند تنها بماند با ما! ما که دوستش داشتیم... همیشه دوستش داشتیم حتی روزهایی که بقیه کمتر دوستش داشتند.
حیاط خانه ی پدر بزرگ و آن لاک پشت پیر که کشمش می خورد و در حوضچه کوچک زیر شیر آب قایم میشد. ..
آلبالو های روی درخت که بارها به خاطرشان کتک خوردیم و چقدر هم لذیذ بود.
همه بازیهای توی کوچه ، نشستن روی چراغ نفتی روشن ، خراب کاری های تو، قهرکردنهای من...
گویا روزی اتفاق بدی افتاد . من به یاد ندارم اما بعد ها تو گفتی مامان گریه میکرد و عمو ها و عمه ها آمدند... از مادرجان تنها صورت مهربان و دست نرمش در خاطرم مانده و عشق و احترام همیشگی پدر به او. الگوی تدبیر .
بعد از همان اتفاق بود که طعم لذیذ شیر خشک خوردن قایمکی زیر دندانمان آمد! خوراک آن کوچولوی سرخ و سفید بود و من تو اجازه نداشتیم بخوریم! مادر دیگر شیر نداشت.
حیاط پشت خانه قرار 2 نفرمان بود . میرفتیم و زیر سایه دیوارِ پر از حلزون همه گزارشات روز را به هم می دادیم با صدای بلند. فقط من و تو. همه اتفاقات مهم را به هم می گفتیم. وای که تو چقدر حرف می زدی. کلافه ام می کردی. هنوز هم گاهی به صدایت آلرژی پیدا می کنم. هر چند تحمل سکوتت به مراتب سخت تر است.
یا سیل اشک هایمان که گاهی بی وقفه سرازیر می شدند و ساعتها همان پشت، خودمان را زندانی کردیم تا کسی نبیند گریه می کنیم. آن روزها نمیدانستیم زندان فضای بسته ایست!!! تو بی امان حرف میزدی و من اشک میریختم!
مارمولکهای بیگناه را بگو که از دست ما هیچکدام دمب نداشتند! و آخر سر همهیچ کدامشان دو تا نشدند که نشدند. و هیچوقت نفهمیدیم از آن همه هسته زرد آلویی که در حیاط کاشتیم درختی سبز شد یا نه...
آن دندان دردهای وحشتناک که مجبور بودیم به خاطرش ساعتها در اتوبوس در راه تهران (تهران و همه غریبگی ها و دلتنگیهایش بدون مادر...)کنار پنجره بشینیم و با چشم بسته دعا کنیم حال تو بهم نخورد و آبرویمان نرود. همیشه از ماشین متنفر بودی و من میدانستم. چند باری که پیش از همه از در سبز رنگ خانه خارج شدیم تا سوارمان نکنند ، در خیابان دستگیر شدیم . بالاخره یاد گرفتیم در ماشین بخوابیم. با اولین تکان ماشین چشممان را سفت می بستیم تا خوابمان ببرد.. . این کشف بزرگ ، عادتی شد که هنوز هم ترکش نکرده ام.
همان روزها بود که همه چیزمان را جمع کردند و گذاشتند پشت آن ماشین بزرگ و گفتند می ..رویم! "تهران". همه چیز را به جز بچه های کوچه که همبازیمان بودند و "احمد آقا" گربه بزرگ مان که حتی سگ همسایه روبرویی هم ازش می ترسید. مادر میگفت مدتی پشت سر کامیون اسبابمان دویده ... و تو گفتی گریه می کرده . هرچند من باور نکردم!
وقتی رسیدیم به این خانه همه چیز عجیب و ناشناخته بود. از فضای خالی بی اساسش که بسیار بزرگ به نظر می رسید تا کف سبز رنگ و پنجره هایش که قد من تو به تاقچه اش نمیرسید و هیچ چیز از پشتشان دیده نمیشد الی آسمان! حیاط نداشت ولی چقدر بزگ بود و عجیب.
چقدر خاطره دارم با تو از تمام سالهای بودنمان.
.
.
.
"تو "
متفاوت ترین کسی هستی که دوستش داشته ام. همه چیزمان متفاوت است. از قضاوت های تند و تیز و سخنرانی های تمام نشدی ات تا شیطنتهای و محبت زیادی ات و این تنوع طلبی عجیب و غریبت که نمیتوانی یک جا بمانی. و تصمیم های یک هویی ات!
من اما بسیار محافظه کارم . همه چیز آرام و بی صدا. همه چیز با وسواس و در خفا. گاهی دوست دارم ساعت ها بشینیم و بدون اینکه دیده شوم آدمها را نگاه و تحلیل کنم. هری پاتر هم که می خواندیم من عاشق شنل نامرئی کننده اش بود.
با توجه به شناختی که از هیاهوی وجودت داشتم همیشه گمان می کردم زود عاشق می شوی و عروسی می کنی! اما بر عکس شد تو عاقل ماندی و من عاشق شدم و مثل تمام کارهای نیمه تماممان این هم در میانه رها شد. همیشه فکر می کنم این نیمه کاره ها مهمترین وجه اشتراکمان هستند!
هیچ وقت نفهمیدم آدم خوبه ی داستان تویی یا من! احتمالاً هیچکدام.
گاهی گمان می کنم اگر تو نباشی من با این سکون وحشتزا چه کنم؟!
این روزها به نظرم حتی بی خوابیهای شبانه ام هم از این روست که قهر کرده ای انگار!
دیگر برایم لالایی نمیگویی تکان تکانم نمی دهی. داستان نمیبافی . زمین و زمان را بررسی نمی کنیم با هم.
بعید بود از تو که قهر کنی! قهر کار من بود . تو منت می کشیدی. ولی مدتی است برعکس شده و من... منت کشی نمیدانم.
حرف بزن با من. .. نمیدانم کجا تنهایت گذاشتم چه کردم که انقدر رنجیدی و دوری می کنی از من؟
میدانم همیشه پا بندت کرده ام ، تو اهل رفتنی . من اما سنگ می شوم به پایت . حتی بی دلیل. یعنی دلیلها را هیچ وقت نمیتوانم درست برایت توضیح دهم. میدانی که ، من فکر میکنم تو حرف میزنی...
همه کاری را با هم شروع کردیم. تو کنجکاوی و پر انرژی سریع پیش میروی. من ترمز میگرم. غرق میشوم. دیگر نمی آیم. تو خسته می شوی . و زود تمام می شود همه چیز. و تو ... در دیگر میزنی به امید زندگی!
مدتهاست دیگر کودکی نکرده ایم با هم. من تلخ شدم. همه چیز تغییر کرده .
نه دیگر صدای مادر به قشنگی آن روزهاست ، نه پدری مانده که غضب کند به قهر ها و سکوت هایمان. آن کمی بزرگتر، دیگر به بزرگی آن روزها نیست هم سن شده ایم انگار ! و آن کوچکتره بزرگ شده، حتی بزرگتر از ما! می گویند بزرگ شده ایم. بزرگ یعنی "دور". من شاید کمی دور تر...
می دانم همیشه مجبورت کردم با من به جمع بزرگ ترها بیایی و به زور دهانت را بستم تا گوش کنم. میدانم چه زجری کشیدی وقتی چشم باز کردی و دیدی دزدیده ام کودکیمان را و گذاشتمش سر راه! اول در جمع بزرگ تر ها زندانی ات کردم و بعد هم که شدیم نگهبان کوچک ترها. می دانم همه این ها را...
ولی نمیخواهم نباشم .تحملم کن. انصاف داشته باش من هم کم نیامده ام با تو. همه شیطنتها و شلوغی ها و بدجنسیهایت را تاب آورده ام . این ارتباط عمومی زیادی عمومی و غیر قابل تحمل ات. این خوش بینی بی در و پی کرت. نمی فهمم چطور ناگهان همه چیز را دوست داری بغل کنی!!!!
گاهی به خودم که نگاه میکنم می گویم کاشکی حداقل محافظه کار بودم... من اغلب بی کارم. تو نباشی نمیدانم چه چیز را دوست بدارم. مدتی سعی کردم تو را بازی کنم. اما نمی شود. باید باشی. خودت باشی.
ببین...
اشباه گفتم. تحملت نکردم هرگز. زندگی ات کردم. با تو نفس کشیدم و می خواهم باشی. باشی تا بتوانم دوست بدارم ، خودم را و زندگی کنم... این روزها بیشتر از همه سالهای گذشته نیاز به همراهیت دارم. باید تصمیم بگیریم با هم. باید بیایی و بمانی کنارم. من به این حد تلخی و رخوت، دل به هم زنم. حتی خودم نیستم خودم را! دیگری چگونه سر کند با من؟ حرف بزن با من.
نا مردی نکن منِ من. بمان با من
همین!

این روزا ....

2011-09-09T14:34:00.000+04:30

ای تف به گور این زبون مادر مرده که سگ ساله دارم باهاش فکر میکنم و حالا دیگه لال خفیده
آخه کی فکرش رو می کرد این دیوار لعنتی هم دل داشته باشه؟ این لامذهب سخت که توپ تکونش نمی داد حالا یه تراکم معدوی هم وجودش رو می لرزونه …
بسه دیگه … خودت رو گول نزن … همچین پخی هم نبودی …به چی می نازیدی؟
به ترس هات که هنوزم داره عین خوره شیره ات رو می مکه؟
به منطق دودویی احمقانه ات که یه مساله ساده روزمره رو به شب می کشوند؟
به بصیرت کورت که روشن ترین نقاط رو تبدیل به سیاه چاله می کرد؟
به ادراک مستقلت که همه چی رو درک می کرد ولی از درک ارتباطشون عاجر بود؟
به دل خوشی های فیلسوفانه ات ؟
آخه به چی ؟

خودت هم دیدی قدم بعدیت چیه ولی دلشو نداشتی

اما این روزا
.
.
.
(خاموش کن کاندر سخن حلوا بیوفتند از دهن)

اما به دوستان عزیزم :
اعتراف می کنم که دنیا آنگونه که می شناختم نبود.
اعتراف می کنم که جرات پذیرش و یا رد زندگی رو نداشتم

و اینبار می خواهم زندگی کنم، تا آنجا که می توانم
و ترس های بی هوده ام را دور بریزم

و اینکه زندگی خیلی چیزها برای ما داره و مطمئن باشید که من بیشتر برای شما :))
من دیگه اون موجود قبلی نیستم
هنوز نمی دونم چی ام … اما نا امید نشید ازم ;)

دیوار دور همتون بگرده

اجازه

2011-09-08T19:00:00.002+04:30

دیولاخیا
دیوا...

یه متنی پارسال پیرارسالا نوشته بودم تو مایه خاطرات کودکی و این حرفا که اخیراً در اسباب کشی ریز ریز خرده ریزهای این دو ماهه(!) پیداش کردم . فقط نمیدونم چرا یه هوا زیادی طولانیه.
گفتم یه سوال از جماعت بکنم اگه حوصله شو دارین بذارمش اینجا... یعنی حق میدم بهتون که نخونین ولی خوب فحش هم ندین خدا وکیلی من دلم کوچیکه تازگیا!!!:)

من و خودم - خودمو من

2011-08-17T10:36:00.004+04:30

سلام
- سلام
خوبی؟
- خوبم.
چه خبر؟
- هیچی....
چرا هیچی خوشگله؟
چون که زیرا.....
خوب خوابیدی؟
- تو که میدونی من اصلا دیشب نخوابیدم بیکاری می پرسی؟
آخه تو عزیزمی از تو نپرسم از کی بپرسم؟
- چه میدونم بابا....از خودت بپرس
میخوای کمک کنم دست و روتو با دندوناتو بشوری؟
- مگه خودم چلاغم؟
من فقط قصدن کمکه....!
- تو بهتره یاد بگیری به خودت کمک کنی....
صبحونه چی می خوای برات درست کنم؟
- حناق.....داری؟ من نا ندارم چشامو وا کنم اونوقت تو با من حرف صبحونه و مسواک و این حرفا میزنی؟
باز چته؟
- هیچی به خدا....بذار به حال خودم باشم
با کسی دعوا کردی؟ مشکلی پیش اومده؟
- نه نه نه ....
نکنه دیشب باز تشستی کتاباتی کافکا رو خوندی؟
- نه بابا
OK میبخشید جرا میزنی؟
- آخه ول کن معامله نیستی...
بیا باهم حرف بزنیم ....بیا با من آشتی کن ... خواهش می کنم
- ول کن تورو جدت
آخه من دوستدارم
- ولی من......
بیا ...بیا ....این بحث های هر روز صبحی رو تموم کنیم ....بیا به خاطره خودمونم که شده دست از سر این آیینه توالت بردار...قربونت
- باشه...از حالا..........
صبح بخیر
- راستیییییییی...... منم دوست دارم خووووشگله

افسانه جلقک

2011-07-08T16:03:00.004+04:30

اینجا ایستاده ام … تنهای تنها.

ذهنم تبدیل به سنگ شده ، قلبم اندود از یخ .

ممنونم ازت ، دوست عزیز قدیمی ام.

اما کمکی نمی توانی بکنی. این آخر افسانه ای است که حقیقت نداشت.

امشب خواب به چشمانم نخواهد آمد.

اینجا ایستاده ام … تنهای تنها.

***

آنجا ایستاده بودم …

ندایی گفت، باید بروم …

آنجا ایستادم و گفتم به کدام گور؟

آنجا ایستاده بودم … خیره به افق.

ندایی گفت ، بیا قدم در راه بی برگشت بگذاریم.

آنجا ایستادم و گفتم به کدام سو؟

آنجا ایستاده بودم و دست و پا در بند.

ندایی گفت، موکلان غافلند.

آنجا ایستادم و گفتم ، ندا … تویی؟

آنجا ایستادم و دیگر ندایی نیامد.

با خودم گفتم ، لقش، بزن بریم.

گوگولی آمد و گفت، راه کمال از آنطرف است .

رفتم ... با اینکه دلم به دنبال ندا می گشت، مرا چه به کمال.

ندایی آسمانی آمد و …

گفتم برو بابا.

کوله بارم سنگین است. خواسته هایم دست و پا گیر و جان بی رمق.

بیابان است و عطش و قربانی حاضر.

شادی را کشتم و سیراب شدم.... آرزو را سر بریدم و سرحال شدم.

امید را هم کشتم که نگویند طرف خفاش شب است.

جلاد نیاز شدم.

نیاز فرمان می داد و من سر میبریدم.

تا اینکه نیاز را هم کشتم.

***

اینجا ایستاده ام … تنهای تنها.

مغرور از شکست های نخورده ، سربلند از فتوحات به جا مانده، رها شده.

اینجا ایستاده ام … بالاتر از هر وجود.

اینجا ایستاده ام … در کنار سریر کبریایی.

اینچا ایستاده ام … علف ها خشکیده اند، سریر چشمک می زند.

دوست عزیز قدیمی ام لبخند می زند.

ممنونم ازت ، اما کاری نمی توانی بکنی ، این آخر افسانه ای است که درست نبود.

دوست عزیزم همچنان لبخند می زند.

راست می گویی اینجا، جای نشستن نیست .

لبخندی می زنم و به راه می افتم. امشب را تنها نخواهم خوابید.

افسانه جلقک - آنچه که گذشت

2011-07-08T13:42:00.004+04:30

-به نظرت واقعا می تونی این کار رو بکنی؟

-تو فقط قسمت تاریک وجود من هستی، قسمت شناخته نشده دنیای من …. و می خواهم بکشمت و این کاری است که می کنم...بمیر … بدبخت درب داغون پیر افسرده تنها.

-نه من نمی میرم … خواهش می کنم … غلط کردم … دیگه بهت نمی گم چی کار بکن ، چی کار نکن …بیا با هم مهربون باشیم.

-پشیمانی دیگر فایده ای ندارد … زمان تو به پایان رسیده است … خودم می کشمت (گوپس … آه … ای)

-هی … آروم … مطمئنی اینطوری اتفاق افتاده بود...

-آره کاملا همینطوری بود … تو کلی ضجه و ناله کردی که تازه همش یادم نمیاد...

-ولی آخرش من رو کشتی ؟؟؟ خدای خودت رو ؟

-آره …

-خوب باشه .. بعدش چی شد؟

به دارالمجانین خوش آمدی …
کشتن ، فقط یک واژه دوستانه است
و به نظر میرسد تنها راه برای رهایی باشد.

-یعنی بعد از اینکه من رو کشتی رفتی دیوونه خونه …

-این داستان اصلا ربطی به تو نداره ، راجع به منه ، تو فقط یکی از قربانی های من بودی.

-خوب ، ولی بالاخره رفتی دیوونه خونه؟

-ولش کن ... مهم نیست.

ما با غریزه متولد می شیم …

برای کامل شدن باید خون بریزی.

-این حرف یه جورایی برام آشناست … ببینم تو اساسا داری فکر مستقل نیستی ها ..

-ما ها هممون اینطوری هستیم .. ، تنها موجودی که می تواند بفهمد و قابلیت نفهمیدن فوق العاده ای دارد

-چه ربطی داشت ؟

-ببینم مگه همه همین کار رو نمی کنن؟

-چه کاری رو؟ فکر مستقل نداشتن رو می گی … یا غریزی زندگی کردن رو ؟ … اصلا بگذریم .. این چیزا رو برای کی داری تعریف می کنی؟ به نظر نمی رسه اساسا مخاطبی داشته باشی.

-دارم خاطراتم رو مرور می کنم … یه جای کار ایراد داره.

-از وقتی من رفتم ، خیلی وقت می گذره ولی به نظر اتفاق زیادی نیوفتاده.

-اتفاقا چرا … خیلی های دیگه رو فرستادم پیش خودت.

-اینجا که کسی نیست.

خوب ایندفعه قربانی منم ….

ولی قسمت ناشناخته وجودم بازم به کمکم اومد ، سلام دلقک!

-منو می گی؟ خیلی افت درجه داشتم ها …

-چیز زیادی عوض نشده ، توواقعا به هیچ دردی نمی خوری … باید برم به کارم برسم.

-بری یکی دیگه رو بکشی؟ پسر ما عجب تیم جالبی هستیم … قاتل و دلقک … این هم که تکراریه.

-اولا من قاتل نیستم ، جلادم. در ثانی ما هم تیم نیستیم.

-راستی تو جلاد کی هستی؟

افسانه جلقک - قادر/مقدور

2011-06-18T00:32:00.006+04:30

می فهمم ، تو ایده آل هات رو از دست دادی، ولی اصلا همچین چیزی هیچوقت وجود نداشته.
ایده آل ها فقط نا امیدی می آورند، بخصوص اگه بتونی درک کنی که دست نیافتنی اند.

اما نگران نباش... نا امیدی پتانسیل تو رو آزاد می کنه. به تو قدرت میده.

کسایی که قدرت دارند نظم رو ایجاد می کنند. اون قدرت اگر سیاه و شیطانی هم باشه، وقتی به دیگران غلبه کنه رنگ عدالت می گیره.

و من این قدرت رو تو می بینم … بگیر … تو می تونی این کار رو بکنی ، تو می تونی به خودت غلبه کنی ، خودت رو از شر زندگی نکبت بارت خلاص کن ، خودت رو رها کن.

-عمری نمی تونه این کار رو بکنه، تلاش الکی نکن؟

-چرا، هرکسی قادره به خواسته هاش برسه … کافیه قدرت تصمیم گیری داشته باشه ... البته بعضی وقت ها باید بهشون کمک کنی که تصمیم بگیرند.

-آره مثلا با اون سخنرانی مسخره ات... یا با اون مرگ موشی که می خواهی بهش بدی؟

-اصلا هم مسخره نیست ، می دونی چقدر روش کار کردم؟

-سخنرانیت؟ من که می دونم از تو کدوم فیلم پیچوندیش.

-حالا اینش مهم نیست...

-به هرحال وقتی خودت تصمیمت رو اجرا می کردی بهتر بود... چیه دیگه نمی تونی ؟

-خفه شو! من هنوزم قادرم هر کاری که می خوام بکنم.

افسانه جلقک - نا شناخت

2011-06-10T23:49:00.003+04:30

اونها نمی دونن من کیم ...خوب حداقل تو این مورد من تنها نیستم.

اما فشار سنگینی رو خودم حس می کنم ، برای بیشتر آدمها ، شناخت هم مثل منطق یه توهم نشات گرفته از ناخودآگاهه.

حس می کنن می شناسنت ، همونطور که چیزی رو که حس می کنن درسته ، منطقی جلوه می دن.

خوب منطق آدمها برام چیز عجیبی نیست ، باهاش کنار اومدم اما مساله شناخت فرق می کنه ، برام کاملا جدیده.

الان تنها مورد مشترک من و این جمع سنگین، اینه که هیچکدوممون من رو نمی شناسن و این احتمالا، شروع یه رابطه اجتماعیه....

انسان اجتماعی .... هیچوقت با این مفهوم کنار نیومدم.

خالق خسته، پادشاه، دانشمند دیوانه، مخلوق بیچاره، جلاد، همه این ها رو خوب می شناسم اما انسان اجتماعی کاملا یه چیزه دیگه است.

بازم دیوار دور خودم رو دارم بلندش می کنم ، این حتما دیده میشه و تبدیل میشه به اولین عنصر شناخت و سقوط دیوار مشترک ... این اشتباهیه که نباید تکرار بشه .... رفتار معمولی ... ببینم این چیه رومیز ... چایی! باید خیلی عادی بخورمش ...

اینجا کجاست ، چرا اینجام ....

***

-هی امشب حتما می بینمت دیگه ؟

(بازم یه درخواست دیگه ... ببینم این جماعت اصلا می تونن خودشون یه کاری رو بکن ... همه چی رو باید از دیگران بخوان.)

-نه امشب کلی کار دارم .

-چی کار داری ، بابا چرا اینقدر قیافه آدم پرمشغله رو به خودت می گیری ؟

(راست میگه ، دیگه داره کاملا مشخص میشه که همیشه قیافه می گیرم... ولی ای از خدا بی خبر، اگه بدونی واقعا سر خدا چقدر شلوغه....)

-خوب حالا امشب چه خبر هست؟

-تو واقعا تو این دنیا نیستی ها ....

-شوخی کردم (یعنی سوتی دادم) ، باشه حتما میام ....

(خیلی حواس پرت شدم ، ولی ایندفعه دیگه گیر افتادم ،احتمالا یه جشن دیگه ، من رو که نمی کشه ولی شاید یکی رو به کشتن بده)

***

بالاخره ... یه اطاق خلوت ، یه گوشه تاریک و یه نخ سیگار... تنها پیوند من با زندگی ، اولین عادت من .... رقص دود تو سوسوی سرخ شعله عمری که در بین انگشتان من جون میده .... تصویری که زندگی من رو شکل داد ... بهم زندگی داد ... رقص سرخ ، جان کندن در دست من ، به دست من .

گوشه خلوتم شناسایی شد، آدمها ارزش تنهایی رو نمی فهمن...

دنیا داره دور سرم میگرده ، موسیقی داره دیوونه ام می کنه ، داره صدام میزنه ...

جریان خون رو تو رگ هام احساس می کنم، می خواد فوران کنه... نمی تونم جلوشو بگیرم ...

نمی دونم اونی که خوردم چی بود، اما چیزی که مشخصه اینه که اینبار قربانی منم.

احساس جدیدی داره می لوله. زمان داره پیوستگیش رو از دست میده ...

[کمر باریک من ... بیا به نزدیک من ...]

"هی ... طرف شوهر داره ..."

این جماعت چشونه ... شوهر داره ، ایدز که نداره ...

[درآغوشم بگیر و *]

می گم می خوای این تیکه اش رو فاکتور بگیریم ... راستش ، هیچ حس خوبی نسبت به سبیلات ندارم...

[گومب گومب گومب]

هیییییییییییییییییی هاااااااااااااااااااا

[دیمبالا دومبول]

نه اینکار رو با من نکنید .....

همه چی تحت کنترله ... ولی مثل اینکه کنترل گم شده...

***

شب سختی بود ... کاملا خارج از کنترل .. ممکن بود همه چی از بین بره ...

اما قسمت ناشناخته وجودم بازم به کمکم اومد ...

امروز صبح کلاه بوقی ، دماغ گرد قرمز و صورت سفید خودم رو تو چهره تمام اطرافیان می دیدم...

تنها نقطه مشترک من و اونها از بین رفته بود ، اونها شناختی از من بدست آورده بودن ، ولی این من رو ناراحت نمی کرد.

خیلی چیزها هست که هنوز نمی تونم کنترلش کنم... اما ظاهرا یه دوستی دارم که این جور مواقع به کمکم میاد....

سلام دلقک.

افسانه جلقک - جوان ناکام

2011-06-06T00:22:00.002+04:30

ما با غریزه متولد می شیم ، ما با غریزه زندگی می کنیم ، ما غریزه رو کشف کردیم و توان کنترلش رو بدست آوردیم. اما بعضی از این غرایز رو نباید کنترل کرد ، باید اجازه بدی خودش رو نشون بده .

و من هم قصد ندارم کنترلش کنم ، من نمی تونم کنترلش کنم ….

بابا به چه زبونی بگم ….

نمی خوام ناکام بمیرم... این خواسته زیادی نیست … هست؟؟؟؟

خودت هم قبول کردی ، گفتی که آمادگیش رو داری …

پس حالا چرا بیانش اینقدر سخته ، چرا قبول کردنش اینقدر غیر ممکن به نظر میاد.

هر انسانی باید یکبار این حس رو تجربه کنه .

این تو وجود آدمهاست ، این توی ژن آدمها نوشته شده ، این روی روح آدمها حک شده.

انسان باید خون بریزه تا کامل شه.

خون، می فهمی خون ….

چرا اینقدر ناراحتی... چرا گریه میکنی؟

نگران نباش، من دارم تجربه ای رو بهت اهدا می کنم که خیلی باید صبر می کردی تا بدستش بیاری.

تنها تجربه ای که توزندگیت هیچ نقصی توش نیست...

تو مگه خودت همیشه دنبال یه تجربه کامل و بی نقص نبودی؟

خودت گفتی می خوای با من به کمال برسی ...

باور کن … اونچیزی که تو من جستجو می کردی ، اون چیزی که من بهت می دادم فقط یه توهم بود.

حالا دیگه آروم بخواب … آروم برای همیشه … راحت تا ابد...کامل و بی نقص.

قانون شکن

2011-05-29T11:19:00.007+04:30

آخرین تشعشعات داغ خورشید...

تمامی تفکرات پوچ بشریت پیش روی بشر
ته مانده ی دود سیگار، در اعماق وجود فرسوده ی شش ها
فشار بی توقف بار آفرینش
دست های باز شده از شدت درد...
خسته نخواهند شد.
نه هرگز خسته نخواهند شد...
نه نه نه...
...
فکر تمامی قانون شکنی ها
زیر پا گذاشتن قانون های یک طرفه
قانون هایی که آنها گذاشتند
تنها برای محدود کردن بشر
برای سند زدن تمامی تن ها
به اسم خودشان...
به نفع خودشان....
نه هرگز خسته نخواهند شد...
نه نه نه...
...
آآآآآآآآآآآآآآآآهی از اعماق وجود...
نه... آآآآآآآآهی نخواهند کشید...
باید شکسته شوند
باید بفهمند.. باید...
این جماعت گنگ
اینان که دست بسته زبان بسته
تمامی سعیشان را می کنند
برای نابودی خودشان...
آآآآآآآآآآهشان تنها برای چرندیات پیش پا افتاده است...
نمیفهمند و تلاش می کنند و نابود میشوند...
قانون را نمیدانند و امیدوارند...
حرکت می کنند و نمیرسند.
اما هیچ گاه خسته نخواهند شد...
نه، خسته نخواهند شد.
...
آخرین سیگار روز...
آخرین قابلیت دیدن روشنایی...
اجازه نخواهد داد
قانون های یک طرفه را خواهد شکست...
همانطور که شکسته
همانطور که خواهد شکست
به قیمت از دست دادن همه کس
همه چیز
همه جا
اما خواهد شکست...
حیف که نای حرکتی فعلا نیست...
....
چشمان بسته شده روی قوانین
دست های بی حرکت اما زنده
قلبی بی انرژی اما تپنده...
پایی با جورابی کهنه...
همه و همه بلند خواهند شد...
امشب زود است...
با خود میگوید،
بلند خواهم شد
اما امشب زود است...
زیر لب زمزمه میکند این قانون شکن خسته !

ابعاد بزرگتر طرح

افسانه جلقک - جیم مثل جلاد، جوانی، دارالمجانین

2011-05-28T02:45:00.004+04:30

دارالمجانین

خوش آمدی

به جایی که زمان خشکیده است

جایی که کسی آنجا را ترک نمی کند و کسی هم نمی خواهد

ماه کامل است ، به نظر هم نمی رسد که تغییر کند .

فقط برچسب پریشان هواس خورده ای

هر شب خواب تکراری می بینی

  "من در بصیرتم آزادی مان را می بینم "

  "هیچ دری بسته نیست ، هیچ پنجره ای حفاظ ندارد "

  "هیچ چیزی که ذهن مرا بترساند وجود ندارد "

بخواب دوست من و تو هم خواهی دید

این رویا حقیقت من است

اونها من رو در این قفس زندانی کرده اند

و نمی بینند که این دلیلی است که ذهن من فریاد خشم می زند

دارالمجانین …. من رو به حال خودم واگذار

دارالمجانین … فقط من رو تنها بگذار

ترس را می کارند ، از آنچه می تواند بیرون از اینجا باشد

و اینکه نمی توان در آنجا نفس کشید

چیزهایی در ذهن من نجوا می کنند

تا مطمئن شوند که من دیوانه ام

فکر می کنند که مغز ما در دستان آنهاست

اما خشونت ، برنامه های خشونت آمیز بار می آورد

"ببندش ، حالش رو بهتر می کنه "

"داره بهتر میشه ، نمی بینی ؟ "

بیشتر از این نمی تونن ما رو اینجا نگه دارند

گوش کن ، لعنتی ، برد با ماست

این جریان به نظر اونها درست میاد ، خوب !

اما فکر می کنن که این مارو از جهنم خودمون نجات میده

دارالمجانین … من رو به حال خودم واگذار

دارالمجانبن … فقط من رو تنها بگذار

ترس به زندگی اش ادامه می ده

بومی حالا بی قرار شده

سرکشی در هوا موج میزنه

آینه سخت خیره میشه

کشتن ، فقط یک واژه دوستانه است

و به نظر میرسد تنها راه برای رهایی باشد.

METALLICA - MASTER OF PUPPETS - WELCOME HOME(SANITARIUM)

درود سرباز...سپاس جناب

2011-05-26T20:04:00.004+04:30

به شب تاریک نگهبانی بی صدا سلام... به زمان کند و بی رمق و کتاب خواندن های پر اضطراب سلام
به تجربه کردن احوال زندانی و زندان بان سلام
به نفس محبوس در سلول تنگ ریه ها و به دویدنهای بی هدف در میدان سلام
به آسایشگاه بی تحرک مصلوب سلام... به صبحگاه مرده بی روح و به شامگاه مضحک بی فروغ سلام
به غرشهای تصنعی فرمانده و به تمارضهای توسلی سرباز سلام
به گروهان یکم به گردان سوم سلام... به دژبان ترسو و به ارشد ریقو سلام
به نفرینهای مکرر سرباز و به غرغر های مکدر گروهبان سلام
به طعنه ی ِ عقده های تنگ و به نیشخند بیمار سرهنگ سلام
به آش نخورده و آشخورده لقب گرفته سلام... به سرباز سلام و به سرباز سلام

افسانه جلقک - میان پرده

2011-05-20T19:45:00.004+04:30

دارم صداتو می شنوم...

بلندتر … بلندتر … تمام توانت رو استفاده کن.....

فایده نداشت... حتی خودت هم صداتو صداتو نشنیدی …. ولی خودت نیازی به شنیدن نداری … فکر می کنی به اندازه کافی شنیدی ؟؟؟؟؟؟

کور خوندی …. بسه دیگه … خودت رو گول نزن ….

بسه دیگه هرچی استفاده کردی. … بسه دیگه هرچی استفاده شدی ….

فکر می کنی پر از زندگی هستی … پر از احساسات … پر از قابلیت …

اما همش به گا رفته …. با خودت رو راست باش … اعتراف کن …

آ.... حواست باشه …

تو با تکرار اشتباهات هم نوعات چیزی عایدت نمی شه … وجودت رو جای دیگه جستجو نکن … شانست رو به کس دیگه ای واگذار نکن...

چون همه چیز تموم نشده .... هنوز امید هست...

امید بدون ترس.... امید بدون پشیمونی … امید …

دارم راجع به تنها حقیقت زندگی ات صحبت می کنم ..

تجربه مطلق کمال .

باور نمی کنی ؟ حق داری ….

ولی این بار رو امتحان کن … تو قابلیتش رو داری.

همه خرجش یه تماسه ….

با جلقک تماس بگیر ! همین حالا !

عباس ...

2011-05-13T23:53:00.003+04:30

آنکس که ندارد ، بداند.

گویند در دهکوره ای جوان کوری عباس نام ، زیستن اجبار کرده بود .

وی که در یکی از روزهای معمول خدا پا به جهان گشوده بود ، جایی در بیرون نیافته بود و هیچکس از درونش خبر نداشت اما گویند که عباس دنیایی را که ندیده بود پر از رمز و راز یافته یود.

عباس مخت مرباس

روزی یکی از بزهای کدخدا دار فانی را به دیار واهی فروخت . شیر کدخدا که به تنهایی ایل و آلاتش را کفایت نمی کرد به تنگ آمده بود و کمر کدخدا را به چنگ .

عباس پیش آمده و کدخدا را فرمود که همسری جوید که دو بز جهاز داشته باشد.

کد خدا وی را رفع المسایل لقب داد .

دیده باید شست ، جور دیگر باید رید.

اهل ده همیشه سوال داشتند برای عباس و عباس همیشه جواب .

اما عباس را رضایت حاصل نمی شد.

"دنیا بسی بزرگ تر از کون خر و خر همسر و زندگی بسی پر ارزش تر از ریدن و چریدن باید باشد"[ عباس می پنداشت.]

ریختنم بهر چه بود؟

عباس را ارتباط به سوال گذشته بود و عمر به جواب ، بی آنکه خود سوال خود را بیابد در این آشفته پر رمز و راز.

ساقیا بده جامی.

عجوزه ده را روزی سراغ به عباس افتاد ، عباس را پرسید تو چه می خواهی ؟

عباس که بر هر سوالی جوابی داشت فرمود : نمی دانم.

عجوزه در ازا وی را پیشکشی داد.

بنوش [ عجوزه گفت] .

عباس:چیست؟.

عجوزه : ببین .

عباس : نمی توانم.

عجوزه : پس خفه شو و بنوش ....

... و عباس نوشید.

هر نفسش دولتی است ، لتی بزرگتر

عباس که نوشید ، دیده گشاده شد و جهان را گونه ای دیگر یافت.

زیبا و سفید این بار.

سفید همچون این برگی که پیش از من بود و اکنون آکنده از سفاهت .

چرا؟

چرا مردم آنقدر زندگی می کنند تا بمیرند؟ [عباس پرسد.]

افسانه جلقک - پرده اول : دریدن

2011-05-07T02:09:00.002+04:30

-به نظرت واقعا می تونی اینکارو بکنی؟

-چرا که نه …. تو تا زمانی وجود داری که من بخوام … یادت رفته ؟ منم که تو رو ساختم....

-خوب توی نوعی …. نه خود تو!

-ابن بازی رو با من شروع نکن...منم یکی از نوع خودم هستم ، و اتفاقا یکی از نوعی ترین هاش

-باشه … می دونم تو چی هستی ، ولی هنوز نمی فهمم چرا می خوای اینکار رو بکنی؟

-آدم نمی شی مگر اینکه یه خدایی رو بکشی...

-خوب این چی رو عوض می کنه؟

-برای تو هیچ چی رو … برای منم هیچی …. و به همین خاطر دارم این کار رو می کنم...

-اوه پسر … اینجا رو بد خوندی … برای تو خیلی فرق می کنه …. می دونی زندگیت بدون من چقدر سخت میشه؟

-تو فقط قسمت تاریک وجود منی … قسمت شناخته نشده دنیای من

-دقیقا همون قسمتی که میگه از تو حرکت و باقی کار ها با من … تو بیلت رو بردار ، نهرت رو بکن، باقیش با من ….

-آره … و تو آب رو جاری می کنی ، به زمین زندگی می بخشی ، گیاهان رو سبز می کنی و روزی من و خانوانده ام رو تامین می کنی ….

-و برای دانایان نشانه هایی در این امر نهفته است …

-آره حتما … و اگه اون اتفاق هایی که باید بیوفته نیوفته ؟؟؟؟؟

-تو کار خودت رو کردی... می تونی از من در خواست کنی … می تونی برای من قربانی کنی … حتی می تونی من رو سرزنش کنی … هیچ مسوولیتی پای تو نیست!

-آره قادر مطلق تویی ، دانای کل تویی … کلیت تمام نادانی های من … قدر تمام ناتوانایی های من !

-به همین خاطر به من نیاز داری … به همین خاطره که من وجود دارم … تا تو بتونی زندگی کنی...

-و من می خوام زندگی کنم … انتخاب کنم ونتایجش رو بپذیرم …

-تو انتخاب هات رو بکن و بگذار من راجع به نتایجش تصمییم بگیرم...

-و حتی می تونم انتخاب نکنم و بزارم برام بکنن ؟؟؟؟

-نگران اونش نباش ، اگه چیزی هم بهت کردن من تاوانش رو پس می گیرم ، تو راحت باش ...

-نگرفتی رفیق ، وقتی من می خوام یه کاری بکنم ، منم که باید اون کار روبکنم ، تمام و کمال... و الان می خوام تورو بکشم و این کاریه که می کنم …

دعویت نامه :)

2011-04-10T09:05:00.005+04:30

هم دیولاخی های عزیز پنجشنبه شب همتون خونه ما دعوتین!
آدرس: دنیای آدما، خونه ی ما
به صرف رقص و شام و شیرینی و نوشیدنی و بازی و ... زود بیاین دیگه
هر کی هر ایده ای واسه بیشتر خوش گذشتن داره بگه. به بهترین ایده ای که بتونیم اجراش کنیم
جایزه داده میشه

طناب...

2011-04-09T17:45:00.003+04:30

فصل اول... طناب.

طنابی که یک سرش دور کمرش گره خورده بود را محکم میکشید...

تمام سعیش را میکرد تا آن طرف طناب را به خودش نزدیک کنه... ولی هرچه می کشید، نمیشد...

چیزی آن طرف- در جبهه ی مقابل - سعی میکرد طناب را به سمت خودش بکشد.

قدرت ها یکسان بود... پس کشیدن فایده ای نداشت.

کلافه شد و گره طناب را باز کرد।

...

گرومب...!

ضربه ی شدیدی به بدنش وارد شد، ضربه،خبرِ سقوط از ارتفاع زیادی را میداد।

ضربه، شُک شدیدی به بدنش وارد کرد

شُکی که باعث شد یادش بیاد... یادش بیاد دلیل واقعی کشیدن طناب چی بود.

سعی در کشیدن طناب برای بالا رفتن از سخره بود... نه کشیدن سخره به سمت پایین...

در جبهه ی مقابل شخصی بود که طناب را میکشید। و کمک میکرد که راحت تر بالا برود.

اما حالا در جای اول ایستاده بود... غرق در خنده। خنده به حماقتی که انجام داده بود। من ندانستم کدام حماقت؟ ( باز کردن طناب یا فراموش کردن هدف؟ )

...

فصل دوم... بعد از طناب

و اما روی زمین.

روی زمین بسیار دلچسب و آرام است...

برای زنده ماندن روی زمین، نیازی به کشیدن دائم طناب نیست... حتی اگه هدف فراموش بشه، باز هم میتونی به جلو بری و از سطح لذت ببری!

هرجا دلت بخواد دراز میشی و استراحت میکنی।

"طناب به کمر ها " همچنان بالا میرن و از چشم دور میشن। در اعماق وجودت خوشحال میشی। نگاه میکنی و میگی: حالا که من اونارو نمیبینم پس حتما تا الان نابود شدن... احمق ها। اونقدر برید تا جونتون دراد।

زمین... زمین... زمین। چه جای دلچسبی...

با خودش زمزمه میکرد و از زمین لذت میبرد... از جاش بلند شد و حرکت کرد।... چند قدم که پیش رفت...!

چیزی دید که شدیدا جلبش کرد... بسیار زیبا। دوست داشتنی।

هرچه میگذشت احساس کشش شدید تری به آن پیدا میکرد। دلش میخواست در آغوش بگیردش و از وجودش لذت ببره...

با قدم هایی استوار تر حرکت کرد... تا جایی که به راحتی میتونست در آغوش بگیره...

در آغوش بگیره آن طناب زیبای محکمی که جلوش آویزان بود...

طناب قرمز।

خوشحال...نو...و بهاری

2011-04-09T10:06:00.003+04:30

من گفتم که من دلگیر بودم؟
اِ....من بودم که دلگیر بودم؟.. چرا؟
آها...حالا یادم اومد من دلگیر بودم....
بودم
چون داشتم یاد میگرفتم که عادت کنم ، که از عادت کردن متنفرم
چرا میگن وقتی عادت میکنی آرومی؟
واقعا آرومن یا عادت کردن که بی تفاوت باشن
ازش منزجر میشم
چون عادت زندگی و زندگی کردن رو انکار میکنه
یه جورایی خودمونو
و این قابل تحمل نیست
اینا دلگیری های من بودن
حالا این وسط باید با چی یا با کی جنگید؟ با خودم ؟ با زندگی؟ با دیوای دور و برم؟
با خودم
آهاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااای دیواطیفی بیا جلو
بیا کدورت هامونو حل و فصل کنیم
بیا بریم تو شیکم همدیگه بیا تا بجنگیم و از شر این گنگی ذهن خلاص شیم
یا یکیمون میمیره ، یا تو میمیری ، یا به نتیجه درست میرسیم
بیا نترس ...من مواظبتم...نمی دارم با درد بمیری
این جنگ خیلی طولانی شد
ولی کدورت بین منو و ذهنم برطرف شد
غبار ها پاک شد
قفل دهنه حرفای منم باز شد
ولی خوب خرجش زیاد شد
کشتن ذهن و دادن خسارت به خونوادش، خریدن یه ذهن تازه تر و بزرگتر.
به جز خرج مالیه وحشتناکش ، بد ترین هزینش ساییده شدن خودم بود
ولی نتیجه خوبی داشت
نتیجه اش بهاری شدن بود
حالا اهالی عزیز دیولاخ که همتونو دوست دارم
هر صبح که چشمهای نازنینتونو رو به صبح دل انگیز دیولاخ باز میکنید
نسیم آروم دل نوازی رو که صبح گاه از شمال شرق میوزه رو حس کنین
و بیاد بیارید که بهاره ...خوشحال باشید ...نو باشید ...و بهاری
دوستون دارم ...دیولااااااااااااااااااااااخ

سیب!

2011-04-05T18:41:00.002+04:30

سیب! تمع خوش زندگی!!!

سیب، این میوه بهشتی .

"آدم سیب خورد و انسان، آه! دمیده شد."

سیب این شاه کار آفرینش.

"و آن یکی سیب خورد و ملاجش شکوفیده شد."

س ی ب ، سرور و یاور بشریت

"و پدرم به سیب-ل زد و من، زاده شد."

سیب ، جزئیاتش ناموسیه بی حیا.

"و سال ها گذشت و سیب-بیل ما هم سبزیده شد."

سیب ، سیبرابر بر ابر ، ببر ، ابر.

و سیب و سیب و سیب، همیشه سیجه و سیچیدن و سیرریدن.

سبر کردن و صبز کردن.

ستق کردن، سیر کردن و سفت کردن ....سفت شدن

سیب باره شدن ، سی پاره شدن.

ساده شدن، ساییده شدن.

وسیب و سیب و سیب آخه مرتیکه بیب! ، بیب! بیب!

و سرانجام زمینی شدن.

سیب زمینی شدن.

شاید یکی هست...

2011-04-04T21:05:00.002+04:30

چند روزی میگذره از آغاز بهار و بنا به عادت همیشه ،من این بار نتونستم شعرِ ترِ نغزی برای آغاز بهار توی دیولاخ بگذارم

شاید شما به این نتیجه رسیدین که هر چیزی فصلی داره و فصل دیولاخ به پایان رسیده یا تاریخ انقضای دیولاخ فرا رسیده .خوب حرفی نیست اما شاید یکی هم باشه که تو این تصمیم گیری با شما موافق نباشه که نیست ... شاید یکی باشه که هنوز باور داره این فضای دوست داشتنی قاب تصاویر به یاد موندنی از خودش و دوستاشه! شاید باشه یکی که فکر میکنه اینجا اساسا تاریخ انقضا نداره ... یعنی مثل صفحه زندگی تاریخ انقضای اون مرگ اعضاشه! شاید یکی هست که تصور میکنه اینجا بهترین جای عرضه فکرهاشه تصویرهاشه غر و لند هاشه نق نق کردن هاشه ! من خیلی تلاش کردم نه نه خیلی صفت دروغینی یه کمی تلاش کردم برای رونق این کارخانه ئ باور دارم که این میتونست یه بهونه بزرگی باشه برای کوچکی مثل من که روزنه ارتباط کم سوش رو با دیگرانی که دوسش داره گشاد تر کنه و نه اصلا این باریکه رو با همین قطر کمش حفظ کنه و به فکر بلند پروازی نباشه!
من اون یکی هستم که هنوز گمان میکنه اینجا یه جورایی خونه اشه و محفل انسشه و یه صمیمیتی داره با این فضا !
من همون یکی هستم که تصور میکنه اینجا منقضی نشده و مثل صفحه زندگی خزون داره و زمستونو بهار و تابستون!
من همونم که مخالفه با اعلان مرگ دیولاخ !میگی بابا شلوغش کردی کدوم اعلان مرگ؟ میگم آره اعلان مرگ اون هم رسمی چون موجودی که کسی کاری به هیچ کارش نداره خودِ مرده است و در مرگش شک نباید کرد!
من بارها از شما خواستم که به هر بهونه ای چراغ این خونه رو روشن نگه داریم و باز هم این خواسته تکراریم رو مکرر میگم و باز هم امیدوار به اجابت دست کم زبانی و شفاهی شما که به همین هم دلخوشم!
شاید در شگفتین از این که ای بابا این یارو چرا اینقدر سماجت میکنه واسه نگه داشتن بنایی که شاید اصلا نباید به زور نگهش داشت اما میگم که این سماجت مثل زور زدن برای حیات میمونه و در نظرم ارزشمنده شاید کمی مبالغه آمیز به نظرتون بیاد اما این راست راستکی باورِ منه!

در قناری ها نگه کن در قفس تا نیک دریابی ، کز چه درآن تنگناشان باز، شادی های شیرین است
اینجا شادی شیرین منه ! جای جیک و پیک و گفت و شنفته و خیلی دلگیرم از این گرد فراموشی که جای واژه هامون نشسته روی سینه اش... گرد و غبار روبی پیشنهاد منه و اصلا هم هیچ هزینه ای نداره جز اینکه دیولاخ رو زنده بپنداریم ... یاد اون شعار قشنگ به خیر چی بود؟؟ آره پاینده باد دیولاخ ... حالا زمانیه که باید پای پایندگی و زندگی این فضا وایساد ... اگه هستین گرد و غبار نشسته رو سینه دیولاخ رو با واژه هاتون پاک کنین।
میر دیوِ کوچک

سپید...سیاه... برف و زمان

2011-01-16T12:44:00.000+03:30

صبح هنگام که سفرشبانه ام به رویاهای دیو گونه ام با صدای هم آغوش شدن زنجیر چرخ ها و آسفالت های یخ زده به پایان رسید

هنگامی که نسیم تند سردی را بر روی گونه ام احساس کردم

که به زن ریز نقشی می مانست که با لباس شب دنباله دار و کفش های پاشنه بلند نوک تیز بر روی فرش ابریشمی پوست صورتم راه می رفت.

باد سردی که فضای اتاق را به سرمای دوستداشتنی تالار آینه مبدل کرده بود

و پرده که با حرکات آرام خود برای پنجره که نجوا کنان و با صدای آرام و اقوا کننده خود به ستایش او پرداخته بود ناز میکرد

و من که تنهایی پرده و پنجره را بر هم زدم

تا شاهد فرود خیاط های کوچک و زیبایی باشم که با زیبایی و جود خود برای زمین لباس عروس می دوختند

این کوچک های سپید مانند بچه های سرگردانی بودند ازکه مادر جدا شده

و ازتنهایی تن به زیر کفشها می اندازند تا در اعماق وجود زمین به انزوا و تنهایی بنشینند به امید اینکه به هم نوعان بپیوندند

ابر هایی که نوید کوچ را به گوش می رسانند

دیدن رقص هر کدام از این کوچک های سپید ، این خیاطان زبردست ، این سربازان پیاده که گذرزمان را با هر تکان به رخ می کشند

گویی اخطار می دهند

که هم شیرین است و تلخ

و من که فردا از خودم میپرسم ابرهای سرزمین من کجان و من راه می روم و دلم برای ردپایم تنگ می شود

راه میروم بی توجه به اینکه زمانم با آن فرشته گان سفید و آن سربازان پیاده مسافر در سفر است و من از آن غافلم

آب ، نان ، آواز

2011-01-13T15:36:00.003+03:30

ازش میپرسی حکایت این روزمرگی ها به تشدید ر یا روز مرگی ها به سکون ر چیه؟

میگه حکایت از تشدید و سکون نیست . ماجرا مرگ روزها و تکرار ِبیهوده روزها نیست . تو خود حجاب خودی از میانه برخیز!

میپرسی گویا نفست از جای گرم بالا میاد... نیستی توی باغ انگار!

میگه توی روزهات در جستجوی دم گرم مسیحا نفسی نیستی و چون در پی چیزی نیستی چرا در پی آیدت؟

میپرسی آخه توی این سرمای گرما کش پی دم گرم بگردم که چی؟ مگه قراره توی یه همچین سرمایی دم گرمی هم باشه؟

میگه سخن شناس نیی جان من خطا اینجاست... از خلاف آمد عادت بطلب کام که من.... کسب جمعیت از آن زلف پریشان کردم

میپرسی توی این هزار توی بی هویت و اصالت که هر دمش با بازدمش فاصله ها داره قد کهکشان راه شیری و پنیری کسب جمعیت و جامعیت سیری چنده؟

میگه راستی دل خوش سیری چند؟ دلت خوشه ؟ دلت گرمه یا سرما زده تو دالان دلت و همه شکوفه های دلت پژمرده؟

تشنه پرسیدنی اما جواب میدی و جوابت هم کم از سوال نیست... "آدمی را آب و نانی باید و آنگاه آواز"... این هرسه میلنگه و خوب گاری زندگی ما هم با چرخ لنگ تا کجا میتونه بره؟

میگه "گر فزونتر خواهی از آن گاهگه پرواز" تا حالا به پرواز اندیشیدی ؟

میپرسی بابا گویا تو خیلی خوشی ها ! من از بلیط واحد و قطار متروی تا سقف پر از آدم میگم و تو میگی پرواز! ای بابا پرواز ها هم که همه مستقیم از آسمون سقوط آزاد میکنن ! توی مسیر اداره به هر چیزی میشه نظر کرد الا آسمون چون هر آینه ممکنه بری به همون آسمون و یه سقوط با کیفیت بکنی ... سرت به دور و برت نباشه یا جیبت پاک میشه یا خودت از روی زمین... میگه پرواز!

میگه دلت زنگار گرفته و تا زنگار پاک نشه چیزی نمیبینی جز سیاهی ... دل آدمی از ازل سرای عشق بوده و اگر مهمون ناخونده راه دادی با احترام عذرش رو بخواه که اگر نکنی مدعی تصرف و مالکیت میشه و حالا بیا و وکیل بگیر و دادگاه برو و حرص بزن و داد کن و دادگستر بطلب!

میپرسی گویا سرت تو کاره ها ولی آخه چرا اینقدر حپروت میزنی با مرام؟

میگه دل آدمها هم مثل هر فضای عینی میمونه و چیزهایی توش جا میشه ... تو چی انبار کردی که حالا قراره از توش شادی و دل خوشی و پرواز و آواز بیرون بیاد؟ از کوزه برون همان تراود که در اوست!

میپرسی خودت چی انبار کردی ؟

میگه ... آواز و شعر و موسیقی و شادی و اگه ناغافل زد و تو شلوغی و خرتو خری اسباب کشی های نا خواسته این وسط نخاله ها هم لای آواز ها و شادی ها و شعر ها اومدن تو یکی یکی از قفا میگیرم و بیرونشون میکنم . گفتم که پا بهشون بدی و هم پیاله بشی موندنی شدن و سر بزنگاه مدعی خونه ات هم میشن آره حکایت دل ما هم همینه !

میخوای بپرسی اما خوب چه سوالی میمونه اگه بیهوده تو دواخونه ها دنبال درمون نگردی و پرسون پرسون در این خونه و اون خونه نزنی... تو خود حجاب خودی از میانه برخیز ... موندی از کجا شروع کنی و پرسش امونت رو میبره ...تو شیش و بش پرسیدن و نپرسیدنی که ...

میگه ما الان توی کاریم! تو شروع کردی ولی خوب سر آغاز ها فقط شروعند و نه چیزی بیشتر . خونه رسیدگی میخواد خونه دار میخواد ... حیاطش باغبون میخواد گلهاش آب میخوان گرد و غبارش گرد روبی میخواد صندلی خالی اتاقش رفیق میخواد و همنوا
اتاق نشیمنش غزل خون بی ادعا میخواد و پرده های هر از گاه ضخیمش پرده دار و پرده در میخواد که نوری برسونه به چشم ِدل ِکم سو. یه مطرب دل نواز میخواد سرسرای دلت که به نوای خوش آهنگ سازش همه جای خونه پر موسیقی شه و دم گرمی همراه نوای ساز بشه و آواز بخزه بیرون از حنجره و مثل پیچک حیاط همه جای دلت رو سبز کنه ... تو سر سیاه زمستون خونه سبز دیده بودی؟
تو کلمه هات کرم دارن دوای کرم خوردگی کلمه هات خونه تکونیه ... یالا اینم جواز تخلیه نخاله ها ! زود باش ببینم چه میکنی.
اها داشت یادم میرفت ... حواست به دریچه ها و پنجره ها باشه! اینا فقط ورودی نور و صفا نیستن ها هیچ فیلتر بردار هم نیستن ایست و بازرسی هم جواب نمیده فقط به ضربان دلت گوش کن نگی اون که فقط تاپ و توپه و هارت و پورته . موسیقی داره
هر وقت نخاله ها بیان ملودیش هارمونیک نیست .فالش میزنه و هر جا هم که نور بخزه توی خونه دلت انگاری هارمونیک ترین سمفونی دنیا رو داری میشنوی ... یه دوره آزمایش کن تا ببینی که به چندین هنر آراسته ای .

"عنوان شعر آب ، نان، آواز و مطلع اونها در متن از استاد شفیعی کدکنی نیشابوریه .هر کجا هست خدایا به سلامت دارش"

زمانی که توان بافتن رویای بیهوده نداری...

2010-12-04T12:51:00.007+03:30

یه مترسک

یه مترسک که سبک سر به امید حرکت کردن و رفتن
اما چه سخت است
فهمیدن حقیقت
حقیقت نتوانستن...
یه پرندست که از شوق پریدن دیگه خستست...
حقش میداند... اما بلد نیست.
توانستن را
شدن را...
یه عروسک
بازیچه ی هرچه توانمند تر
آرزویش !
بهتر شدن...
تفکراتش !
برتر شدن...
حقیقتش !
همین که هست... و فرسوده شدن.
یه پروانه...
زیبا
سبک
آزاد
عمر کوتاه
ضعف جسمی
و نابودی...
یک کوه استوار...
اما عاشق
عاشق برکه ای که در آن پایین هاست...
و آسمانش چه دست نیافتنی
هرچه هست، خودش است...
یک منطقه پر از حشره
تمام حشرات
در حال دعا
دعا به درگاه پروردگاری که دیگر نیست...
یک دشت پر از گل
سرخوش و مست
روی گردنشان
مدالی سنگین
به افتخار زیباییشان
مدالی جعلی
بی ارزش
و در واقع
حکم اعدامشان
.
یک سطل زباله...
دنیا...
یک سطل
پر از زباله...
جایی برای زندگی کردن.

خیلی مربوط نیست... ولی بی ربط هم نیست !

2010-12-01T15:40:00.003+03:30

به لطف سیستم جلوگیری از انحراف ما ساکنان بی مغز که شعور تشخیص خوب و بد را از هم نداریم. سایت بین المللی انجمن نقاشان دیجیتال مدت زیادی است که فیلتر شده. هرچه به این مغز بیچاره فشار آوردم تا دلیلی منطقی بر این تصمیم پیدا کنم به جایی نرسیدم. البته این نفهمیدن نشان از درست بودن حرف عزیزانی دارد که لطف کرده و جلوی " بد " ها را گرفته اند که ما دسترسی نداشته باشیم. مایی که توان تشخیص خوب و بد را نداریم. ( پس همان به که حیوان باشیم و ننگ شعور را در سرزمینی که جرمی بالاتر از داشتن آن نیست را به دوش نکشیم. )
البته خوشبختانه ما که دیو هستیم. (( نه انسان نه حیوان )).
...
خلاصه. یک نقاشی کشیده بودم و دلم میخواست در مورد آن با چند نفر صحبت کنم. هرچه سعی کردم نتوانستم نقاشی را در سایت مربوط آپلود کنم. در نتیجه از دوستان معذرت خواهی میکنم و نقاشی را اینجا آپلود میکنم تا شاید این خواسته ی من پیش جمع عزیز دیو ها برطرف شود.
...
عنوان اثر: چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟
تکنیک: دیجیتال 2D
سال 1389 ماه آذر

در مورد اثر: معمولا در جواب به سوالی که از من در مورد حرفی که در نقاشی هایم زده ام پرسیده میشد، میگفتم اگرتوان گفتنش را داشتم؛ میگفتم یا اگر توان نوشتنش را داشتم مینوشتم. نقاشی کردم که جوابتان را ببینید، نه اینکه بشنوید ( با اینکه معمولا آرزوی گفتن این جمله در دلم می ماند و به احترام کسی که پرسیده بود سعی میکردم توضیح دهم که در نقاشی چیزی مهم است و سعی در نشان دادن چه داشته ام یا حتی نقاشی سعی دارد به من و بینندگان چه بگوید. )
اما اینبار ماجرا به کلی تغییر کرد...
نقاشی را بدون هیچ تصور قبلی و تنها با رنگ گذاری شروع کردم. نقاشی تمام شد و من شدیدا گیج شدم. اینجا چه اتفاقی درحال رخ دادن است؟ و چرا موجودی که من خلق کردم از من میترسد؟ و اصلا از من میترسد یا از اتفاقی که درحال رخ دادن است... و مهم تر از همه...اصلا این موجود ترسیده یا من فکر میکنم که ترسیده؟

نامه ای .......با عشق

2010-11-29T10:41:00.000+03:30

آیا مرا یادت هست

من که فکر می کنم مرا به کلی فراموش کردی

شاید هم من دیگر به سراغ تو نمی آیم ، یعنی اگر من خبرت را نگیرم تو هم نباید یادی ازمن بکنی؟!!!

همیشه همه چیز آغازش خوب است من برای تو میمیردم و تو برای من

من آغوش تو را میطلبیدم و تو گرامای تنم را

من از غصه چشمهایت جان می دادم وتو تنها سنگ صبور و دلجوی من در غم

حالا هم که اینگونه دلتنگ توام ، تودر پیش رویم هستی و من تو را نمی یابم

یادت هست بار اولی که تورا دیدم

همان موقع بود که مهرت در سرسرای قلبم اقامت گزید

و برق چشمهای غمگین و همیشه نگرانت با تعجب نگاهم در هم آمیخت

و صدای آرام و نجیبت با صدای پر شر و شورم هم آواز شد

با اینکه آن شب تمام اهالی سرزمین خواب به چشمهایم حمله کرده بودند

اما با تمام قوا منتظر بودم که به من بپیوندی تا باهم و در کنار هم به رویا بریم و زندانی سرزمین خواب شویم و صبح با هم از آنجا فرار کنیم

و انتظارم سرانجامی را که میخواستم در پی داشت

از آن شب به بعد تو شدی شادی روزها و شب های من و من شدم دنیای تو

یادت هست شبها چقدر قصه های تکراری را با هم مرور میکردیم

یکی من برای تو می گفتم و یکی تو برای من

بخاطر داری که چقدر با هم دکتر بازی می کردیم و یک بار به زور بهت آمپول چایی زدم

یادت هست که همیشه می گفتم اگر زلزله بیاید تنها چیزی که با خود بر میدارم و فرار می کنم تویی

آوازهایی که توی دستشویی می خواندیم چی؟ یادت می آید چه آوازهایی بودند؟

وآیا یادت هست که هیچ وقت به حرفم که می گفتم با چشمان باز نخواب گوش نمی کردی

مسواک زدن هارا بگو مسواک میزدیم و تو همیشه لک سفید خمیردندان بر روی صورتت باقی می ماند

وقتی میله در دستم رفت چقدرگریه کردی و وقتی دستت شکست چقدر شبها در کنارت گریستم

و اما امروز که از تمامی این گفته هایم به جز ابری از خاطرات که با تلنگری به غبار تبدیل می شود هیچ چیز از آن زمان باقی نمانده

نه بازیها ، نه رویاها ، نه حیاط قصر پلاک 14، نه تو و نه من

اما من هنوزم عاشقانه دوستتدارم وهنگام خواب هیچ آغوشی ، آغوش گرم و صورتیت

و هیچ دستی همان دست شکسته و مهربانت و هیچ نگاهی نگاه معصومانه همراه با اشکت نمی شود

چون تو در زمانی که باید همراه من بودی

من هنوزم گاهی اوغات کنارت بودن را دلم می خواهد

دلم برایت تنگ شده امیدوارم هر جا که هستی خوشحال و راضی باشی

با عشق........

صبح بخیر

2010-11-13T14:48:00.002+03:30

احساسات و عواطف دیوها

منطق دیوایی

پریود مغزی دیو

دیوانگی دیوی

ودر نهایت تصمیماتی که یک دیو در مورد همه بخش های زندگیش میگیره

مباحثی که من مدتهای مدید در گیرشم

البته همه این درگیری به ها به خاطر خودمه چون در واقع من با خودم به نتیجه نمیرسم چون آرامش ندارم

یه مثال ساده

یه فیلسوف بزرگی هست به نام دیوکارت که مطمئنا همه احالی سرزمین دیولاخ می شناسنش

عرض شود خدمتتون من مدتهادرگیر این بودم که با این دیو فیلسوفمون به یه اشتراکی برسم

البته اصلا لزومی هم نداشت ولی گیر دیوی دیگه

ایشون جز اون دسته ازدیوای فیلسوف هست که از انکار به معنا میرسه واین مسئله تو کت من نمیرفت هنوزم نمیره

به هرحال به این نتیجه رسیدم که بابا به توچه !!!!!!!!!!!!!!!!!

اون این مدلیه ، دوست داره یه بعدی باشه وتو عصر خودش نظرش این بوده که کتاب خوندن جالب نیست حالا چه جوری فیلسوف شده به تو (یعنی من) ربطی نداره . فعلا که از تو مشهور تره و ائنی که خود درگیری مزمن و یا همون عدمآرامش رو داره

تویی(یعنی من)نه اون. اگه تو(یعنی من) این برات قابل قبول نیست هیچ دلیلی نداره که یعنی درست نیست

خلاصه

این دیو حقیر این مدت نه تنها ذهنش داشت با همه اینا کلنجار میرفت

رو هر چیزی هم که دوروبرش بود کاری به کارش نداشت انقدر زووووووووووووم میکرد تا یه چیزی توش پیدا می کرد که ذهنشو درگیرش کنه

شبا هم خواب به چشماش نمیومد ، از بیخوابی اونقدر اینور اونور می شد که با اون پنجه های تیزدیویش رختخواب رو پاره می کرد و مجبور بود تمام شب پرهایی که از رختخواب پاره زده بود بیرون رو از لابه لای موهاش در بیاره آخرم اگه یه ربع خوابش می برد خواب می دید نسل دیوا منقرض شده

این دیگه واقعا آخرشه

و اما امروز

یه ایمیلی برای این دیو(که من باشم) از یکی از هموطنای خوب دیولاخیمون(که یک دیو دیگه هستن) که به سفر دور ودرازی رفته و مثله اینکه زمان طولانی هست که به سرزمینش سر نزده رسید

چیز پیچیده ای نبود این ایمیل ولی جواب همه سوال های منو داد

و اونجواب فقط یه جمله بود که من وقتی فکرم درگیر تمام اون مسائلی بود که بالا گفتمشون اینو جا انداختم

و اگه جا نمینداختمش این همه درگیر نبودم البته اصلا بد نبود این درگیری یعنی می تونم بگم اگه این افکار به همین اندازه هم بد و رومخ به وجود نمی اومد این جمله هم نمی تونست جواب منو بده

اون جمله اینه نگاه دیو

خیلی بهتراگه یه دیو با چشمای باز فکر نکنه تا این که فکر کنه ولی با چشمای بسته

خيز تا خاطر بدان ترك سمرقندي دهيم

2010-10-25T00:10:00.002+03:30

جادوگري با وا‍ژه ها و كيمياگري از كلمه ، پارسي گويان را سزد و از جمله اينان كسي هست كه مدام در جستجوي طرب و عيش است و به وعظ ِ بي عملان هرگز گوش نميسپارد و به مي، سجاده نماز رنگين ميكند و دل و دين به افسون نرگس مست افسانه سرشتي ميبازد
نقش خود بر آب ميزند تا ويران كند نقش خود پرستي و جز لب معشوق و ساقي بوسه گاهي ندارد
دير زماني است كه عجوز هزار داماد، ساحري چون او به خود نديده است . سحر او شعر اوست و شعر او همه بيت الغزل معرفت است
از شاعر ميگويم از ساحري كه شعبده ميكند با واژه و تو گويي هيچ تراوشي از ذهن در غزل او از اين بهتر و دلنشين تر نميتوانست بر تن كاغذ نشيمن كند. اوست شايسته ي ِ قرار و آرام در بهشت گر چه غرق گناه و معصيت است. چرا كه به سحر كلامش
نصيب ماست بهشت اي خدا شناس برو
كه مستحق كرامت گناهكارانند
سراغ يكي از جادوهاي جاودانش رفتم و گاه ِ من با آن ِ او انباز شد

چون شوم خاك رهش ، دامن بيفشاند زمن
ور بگويم دل بگردان ، رو بگرداند زمن

روي رنگين را به هر كس مينمايد همچو گل
ور بگويم باز پوشان ،بازپوشاند ز من

چشم خود را گفتم آخر يك نظر سيرش ببين
گفت ميخواهي مگر تا جوي خون راند زمن؟

او به خونم تشنه و من بر لبش تا چون شود
كام بستانم از او يا داد بستاند زمن

گر چو فرهادم به تلخي جان بر آيد باك نيست
بس جكايتهاي شيرين باز ميماند زمن

گر چو شمعش پيش ميرم ، بر غمم خندان شود
ور برنجم ، خاطر ِ نازك برنجاند زمن

دوستان جان داده ام بهر ِ دهانش بنگريد
كو به چيزي مختصر، چون باز ميماند ز من

صبر كن حافظ كه گر زين دست باشد درس ِغم
عشق در هر گوشه اي افسانه اي سازد زمن

و افسانه ها ساخت ، عشق در هر گوشه اي از جادو گر غزل حافظ شيراز كه سحر كلامش دراز باد و جام ِ باده نوشينش به دست فراز باد و خاك درگهش زيارتگه رندان سرافراز باد.

مهبانگ (بيگ بنگ) در مغز ِ جيم

2010-10-08T18:47:00.003+03:30

پشت در ِ يك جلسه آزمون ِ جذب هيات علمي دانشگاه ،سه استاد ِ جوان كه در انتظار ورود به جلسه آزمون مصاحبه علمي هستند با اضطراب و ترس گرم ِگفتگو و گاهي محك زدن همديگرند. از قرار همديگه رو ميشناسن. الف و ب با هم همكلاسي بودن و جز دانشجوهاي برتر دوره دكتري و درسخوان و موفق به حساب ميومدن . اما نفر سوم (جيم) اصلا سوابق درخشاني نداشت و يه جورايي ناپلئوني تا اينجا پيش اومده بود و اين چيزي بود كه باعث دلهره بيشتر جيم از دو نفر ديگه ميشد.

الف- عجب استرسي گرفتم تو تمام عمر تحصيلم همچين اضطرابي نداشتم.از بنيه علمي خودم مطمئنم ولي شايد اين كافي نباشه. ما كه درس خون بوديم و مجدانه پيگير تحصيل اين طوري استرس داريم شما كه از اين ماجراها هم نداشتين(رو به جيم) چي كار ميكنين؟

ب- آره والا من هم همينطور حتي موقعي كه اسمم در اومد واسه داوطلبهاي اعزام به منطقه جنگي هم اينقدر استرس نداشتم. ولي شما مشخصا به موضوع مصاحبه و درس و بحث مسلطين ها و مثل بعضي ها (رو به جيم)نا آماده نيستين.

ج- نظر لطف دوستانه .عذر ميخوام شما مقاله يا كار تحقيقي هم داشتين تا حالا ؟ ميگن خيلي امتياز داره توي مصاحبه!

الف- اگه با بنده هستي جز رساله فوق ليسانس و دكتريم خير تحقيق خاصي نداشتم

ب- بنده البته زمان دانشجويي يه چندتايي مقاله نوشتم ولي از اون موقع خيلي ميگذره و اون زمان هم بنده خيلي خام دست بودم
جيم هم مثل بقيه تا امروز كار تحقيقاتي خاصي انجام نداده بود و تازه وضعش خرابتر هم بود چون رساله دكتريش كلا كپي بود از كار استادش و همين موضوع اضطرابش رو افزونتر ميكرد لرزش سر زانوهاش رو خودش خوب ميفهميد

الف- ببخشيد خود شما چطور؟ مقاله اي نوشته اي داشتيد تا به حال؟
فركانس صداي سوال كننده گويي اينقدر ضعيف به گوش جيم ميرسيد كه براي شنيدن صداي الف خيلي به خودش زحمت داد اما بي فايده بود نشنيده بود الف چي ميگه؟

ج-عذر ميخوام با بنده بودين؟ چي فرمودين؟

الف- عرض كردم خود شما مقاله اي چيزي نوشتين تا به حال؟
صدا به زحمت به گوش جيم رسيد اما شنيده بود سوال الف رو ... تمام دوران تحصيلش شد جند تا قاب و عرض چند ثانيه از جلوي چشماش گذشت ... جيم هيچ وقت دانشجوي درس خوني نبود و هميشه به لطف چاكري هاي مخلصانه اساتيدش و كرم اونها تا اينجا پيش اومده بود اما خوب از اينجا به بعد چي؟ حالا چي كار ميشد كرد؟ توي لابه لاي حرفهاش با الف و ب مطمئن شده بود كه سطح علميش هم از اون ها پايين تره و اين خرد ترش ميكرد ... همه بدنش تب كرده بود و از حرارت داشت عرق ميريخت ... دست لرزانش رو روي پيشوني خيسش كشيد و وضعيت بحرانيش رو لمس كرد. تا به حال فقط حس كرده بود كه قافيه رو باخته اما از اين لحظه خيلي ملموس ميدونست كه بازي رو ميبازه . تمام اين افكار پريشان توي چند ثانيه مكثش براي پاسخ به سوال الف از لاي لابيرنتهاي مغزش عبور ميكرد و اما بيرون نزد و يه جايي گير كرد ... آره انگاري توي يكي از دالونهاي مغزش يه فكري گير كرده بود... هر چي زور زد كه فكر محبوس ِ گير افتاده رو آزاد كنه نشد كه نشد! آخرين تلاشش واسه اين كار يه ارتعاش عميقي توي وجودش ايجاد كرد كه ناغافل گمون كرد تشنج كرده و الانه است كه غش كنه و پهن زمين بشه ...

ج-عارضم به حضور انورتون كه بنده تا امروز چيزي در حدود 20 مقاله علمي منتشر شده در مجله هايي هم سطح آي اس آي و مجلات تخصصي داشتم و يه چند فقره هم كار تحقيقاتي كردم كه ممكنه شما هم راجع بهش شنيده باشين

الف-آي اس آي كه مجله نيست قربان! يه سايت اطلاعاتيه كه يه بخشيش مربوط به انتشار مقاله هاي علميه ... توي رنكينگ علمي جهان هم خيلي معتبر نيست
اگه اين جواب منطقي و بي اشكال رو جيم پيش از اون ارتعاش ميشنيد بي شك يا سكته ميكرد و يا از فرط اضطراب صورتش كهير ميزد اندازه بشقاب پلو خوري اما ماجرا اينجا بود كه بيگ بنگ اتفاق افتاده بود و اين جيم ديگه اون جيم نبود...

ج- عزيزم در فضاي سايبر هم ميتونه مجله وجود ذاشته باشه و اطلاق لفظ مجله به يك سايت مخصوص انتشار مقاله ،غلط نيست شايد اين تصور به دليل قلت تحقيقات و سرچ كردن شما در فضاي مجازي باشه. در ثاني من از اعتبار اين مجله حرفي نزدم فقط گفتم توي اون سطح حالا وزين و معتبر هستند يا نه اطلاعي ندارم . در نظر مصاحبه كننده ها هم خيلي اعتبار مجله ها مهم نيست چون خودشون توي نشريه دالوز ِسوربون كه مقاله چاپ نميكنن. مهم همون داشتن عنوان يك يا چند تا مقاله است.

الف و ب بي اعتنا بودن به حرفهاي جيم . اما راستي بي اعتنا بودن يا ميخواستن بي اعتنا وانمود كنند؟ به هر حال چيزي توي الف و ب باعث شد كه احساس سرما كنن و مثل سرما زده ها دستهاشون رو به هم بمالن.

چند ساعت بعد

با باز شدن در و خارج شدن ب از اتاق مصاحبه حالا نوبت جيم بود كه وارد كار زار بشه ... خيلي شق و رق و با اعتماد به نفس مطلق بلند شد و به سمت در حركت كرد. انگار ب رو توي درگاه نميديد . حتي كمترين چرخشي هم به سرش نداد براي براندازكردن ب . الف كه اولين مصاحبه شونده بود و تقريبا از قبول نشدنش مطمدن شده بود با حساسيت و كمي حس حسادت ب رو سوال پيچ كرد ولي انگار اوضاع ب هم مثل خودش بود و حالا خيال الف راحت شده بود اما نه كامل و با اين تفاوت كه حالا دو خيال ناراحت وجود داشت

نيم ساعت بعد

با صداي چرخش دستگيره در و به هم خوردن چرت الف و ب كه ديگه اونجا كاري نداشتن جز فهميدن نتيجه آزمون جيم ، جيم باچهره اي بشاش و پيروز در آستانه در پديدار شد. درست پشت سر ِجيم يكي از اساتيد مصاحبه كننده داشت مجددا بهش تبريك ميگفت و براش آرزوي موفقيت ميكرد

الف و ب رمقي براي دنبال كردن جيم نداشتن... اون ارتعاش يا بيگ بنگ در وجود جيم كار خودش رو كرده بود و از حالا به بعد الف و ب و خيلي هاي ديگه بايد منتظر موفقيتهاي برجسته جيم در سطح بسيار بالايي ميبودن.

گم شدم

2010-09-16T11:40:00.003+04:30

نمی فهم چمه
تحمل هیچی رو ندارم
حتی دلم نمی خواد حرف بزنم
حتی حرف زدن آدما عصبیم می کنه اینکه راجع به همه چی حرف می زنن دلم می خواد بهشون بگم بابا اگه حرف نزنی نمی گن لالی
تقصیر اونام نیستا ، من کم تحمل شدم شاید من تحمل چیزی رو که با افکارم مغایر هست رو ندارم
عصبی ام دستام می لرزه فکرم پر از افکار مختلفه که بیش از نصفش منو سوق میده به افکار منفی
از این حالت متنفرم
یواش یواش دارم از خودمم متنفر میشم
نمی دونم اگه بخوام همینجوری پیش برم به کجا می رسم
ولی از اینجوری بودن خودم خسته شدم
شاید هم الان دارم اقرار می کنم
شاید فقط چون دلم درد می کنه همه چی داره روم اثر بد می ذاره و باعث میشه همه چیو به بد ترین شکل ممکن ببینم
نمی دونم
آره فک کنم همینه دل درد، درد جسمیم
فقط خواستم اینا رو بگم
که تو دلم نمونه

این که من نیستم!

2010-09-09T08:44:00.004+04:30

در راستای شکستن سکوت طولانی و شرمندگی زیاد و همزمانی این مقوله با پیشرفت چشمگیرم در زمینه
رشد جسمی(یا دور از جان شما همون چاقی خودمون!) چند خطی از کتاب هرج و مرج وودی آلن رو براتون میذارم
تا بعد که شخصاً خدمت برسم ;)

مسئله چالش بر انگیز ارتباط بین گناهکاری و چاقی چنان انباشته از پارادوکس و تضاد بود که
تا زمان دکارت هیچ فیلسوفی جرات پرداختن به آن را پیدا نکرد. دکارت با هوشمندی خاصی ذهن و جسم را به دو بخش کاملاً مجزا تقسیم کرد:
در حالی که جسم یا بدن یا بخش شکمی وجود می تواند تا خرخره بخورد، ذهن می توانت فارغ از آن به این مسئله فکر کند که ای بابا حالا کی اهمیت میده که چقدر بخوری؟
این که من نیستم

مردیوجان ... دیوبانوی دیولاخ

2010-09-08T18:41:00.002+04:30

...وانگهی به گمان من این گسیختگی ظاهری است و در واقع ، پاسخگوی تداومی پنهانی است. نیز گمان می کنم که در اینجا مانند همه جا، جملات ما را می فریبند زیرا زبان، منطقی بیش از آنچه در زندگی وجود دارد بر ما تحمیل می کند و گرانبهاترین چیز در وجود ما آن است که اغلب در بیان نمی گنجد...

نه از سر بی کاری و بی حوصلگی که از روی کنجکاوی در گذشته
و واکاوی متنهایی که توی دیولاخ گذاشتیم از ظن خودم من یکی رو
انتخاب کردم. متنی به نام "من" که مردیوجان ِ جان اون رو برامون
گذاشته در روز 4 ژوئیه 2009 .
تو آرشیو دیولاخ پیداش کنین و بخونین که خوندنیه .

آهااااااااای مردیوجان ! نوشته بالا بالایی گزیده ای از یه متنه که تو برای ما گذاشتیش. خیلی وقت پیش .
نکنه به منطق ِ متن خودت ایمان آوردی که هیچی نمیگی؟
باهامون حرف نمیزنی؟
نکنه زبان رو یه گره کور ِ ارتباط دونستی که دیگه چیزی نمینویسی واسه امون؟

کجایی دیو بانوی دیولاخ؟
از پس هزار گفت و شنفت خیلی وقته از تو چیزی نخوندیم . نمیخوای چیزی بنویسی برامون؟
از دلتنگیهای کوچیک بزرگت چیزی نمیخوای برامون بگی؟
نمیخوای ازمون بپرسی آسمونمون چه رنگیه؟

متنهات رو دوباره میخونیم ... متنی به اون سرشاری چرا باید کنج بایگانی دیولاخ خاک بخوره و ما هر روز حرفای هزار تا یه غاز بزنیم؟
مردیوجان ِ جان برامون حرف بزن و از این متنهای نابت بگذار ... حکایت ، حکایت هندوانه و زیر بغل نیست
ماجرای اون حس نابیه که بعد از خوندن متنهات فراگیر میشه! من انتظار میکشم برای نوشته ای از تو دیوبانوی دیولاخ!
تشبیه اتاقت به باقلا قاتق رو خووب یادمه مردیوجان! باز هم ما رو سر حال بیار با نوشته هات.

نقدی بر امید..

2010-08-23T16:21:00.007+04:30

ما، دم از همدمی دلربایی زدیم تا دممان تازه کند.

یا به تمثیل فلان مشرک بی دین خدا نشناس،
لب بر پیاله ی ناب نهادیم و دمی آسوده گذاشتیم سر بر خاک.
یا که لب بر لب یار، در محفل خواب.
دمی از عطر تن یار فرستادیم به جان.
یا دمی از دود آن مخمور نهادیم در رگ.
تا، دور کندمان، شاید از هر دم بی اکسیژن این شهر خراب.
بی شرم میگوییم، دمی نگذراندیم در محراب نماز.
آن لطف خدایی را به سپاسش نگذاشتیم به حراج.
همه این دم ها اما چه بگویم، حاشا...
میگذراننند کسان، با حسی پوچ
با "چیزی"، هدر میدهند هر دمِ خوش
با "امید" به فردا به نسیه، به سراب
بی خبر از خوشی ی هر دمِ شاد
بی حواس از همه دم های جانانه ی ناب.

تخيل من ... نگاه من

2010-08-14T17:13:00.001+04:30

اولين باري نيست كه اين كارو مي كنم

هيچوقت از ترسي از اينا نداشتم ولي حالا ديگه از اسمشم لرزه به تنم مي افته

ديگه واسم مثه يه كابوسه نه مثه يه داستان وحم انگيز و ترسناك مي مونه من مي خوام روايتش كنم شايد اينجوري ازش نترسم

يه زن كه قد كوتاهي دارهه و اينقدر صورتشو عمل جراحي كرده كه اسكلت صورتش زده بيرون

با اون قد كوتاه و هيكل خپل كه وزنش باعپ مي شه لنگان لنگان راه بره از اتاق مياد بيرون

روي لباساش پراز خون ، دستاش، واي زير ناخن هاش

اون اتاق ، از اون اتاق متنفرم، اتاق تاريكي كه توش يه چراقه كه به دور محور اون چراغ پنج تا چراغ ديگه هم هست و تو اون فضاي تاريكو كثافت چشم آدمو كور مي كنه

تمام اون محيط توي وجودو رخنه ميكنه ، سنگيني فضا ررو احساس مي كنم

صبير كنين! دارم صداي قلبمو مي شنوم ...بوم بوم... بوم بوم

با هر قدم اون زن كه صداش به سمت من بلند تر ميشه من هر ضربان رو محكم تر از قبلي حس مي كنم

اون زن منو صدا مي كنه.........ديگه صداي قلبمو نمي شنوم ،يعني مردم؟

نه ، صدام مي كنه كه برم اون تو

چكار كنم؟ نمي خوام برم، از اون تو مي ترسم . اين دفعه نمي خوام برم

چشام مي شه خوشه اشك هر قدمي كه به سمت اون اتاق بر ميدارم پاهامو كمتر احساس مي كنم

از اون پارچه هاي سبز ، از اون وسايل فلزيو تكراري ، از اون انبر هاي دندونو استخونه فك متنفرم

از اون آمپول فلزي و اون شيشه توش كه دشمنيش باهام تمومي نداره و از اون عرق سرد روي پيشمونيم هم همينطور

داستان تمومه من ميرم اون تو

مي رم كه اون زن دستيار قشنگترين زن دنياست

روپوش سفيد و تميزش با شال نارنجي كه خط اتو داره روش مي رقصه

اون اتاق، با ديواراي تميز و بوي خوب ، اون صندلي راحت و صورتي رنگ

اون وسايل تميز و برق افتاده با پارچه هاي سبز خوشرنگ و لطيف

و اون آمپول كه باعث مي شه دردو احساس نكنم و با اون سوزن نازك كه بخش آزرده دهانم رو نوازش ميكنه

و من كه خوب ميشم

مرشد و معرکه

2010-08-08T20:27:00.002+04:30

در روستایی نزدیک ِشهر گروهی از مردم ،دور معرکه مرشد و بچه مرشد گرد آمدند و مشتاق دیدن اطوار معرکه گیرانند اما گویا جنس این معرکه اندکی تفاوت دارد با هر آنچه مردم از اطوار معرکه گیران به خاطر دارن .نه شاید هم تفاوت چندان چشمگیر نیست فقط صورت اجرای معرکه و ظاهر اطوار توفیر پیدا کرده...

مرشد - ببین عزیز جان این چرندیاتی که تو کتابا مینویسن فقط واسه تو کتابا خوبن... جاشون اونجاست ... میگیری که هان؟

بچه مرشد - یعنی اینهمه بشر ماتحت خودش رو جر داد که خط رو کشف کنه و ابزار ارتباطی مثل خط بوجود بیاره واسه اینه که
ورق سیاه کنه ...آره؟

م- ببین بچه با من اینطوری قلمبه سلمبه صحبت نکن! بریز رو دایره هر چی مهره داری ولی لری بریز! پازل که نی اینجوری میچینی کلمه ها رو جمله میسازی عینهو قطار...

ب- من همه حرفم همینه که کتابا چرند نیستن خواننده هاشون چرندن یا چیزی حالیشون نیست

م-ببین پخ فسور این اسکناسو میبینی؟ این کتابو چطور؟ این دوتا رو میزارم کنار هم ... تو گرسنه ای ... کدومو بر میداری؟

ب- خوب معلومه اون کتابو....

م- خوب باشه ... کتابو بر میداری که بخونی نه؟ نمیخوای که بخوریش؟ حالا اگه تو گرسنه باشی و چشات سو نداشته باشه از اونایی که میخونی چی چی میفهمی؟ د جواب بده مردنی ِ پیزوری.

ب- کاری نداره ... کتابو میخونم تا آخرش ... بعد میرم کتابو میفروشم و باهاش غدا میخرم تا گرسنه هم نمونم

م- ای گوساله سامری ... همه ماجرا همینجاست... تو واسه فهمیدن این چرندیات سوی چشم میخوای ... د آخه جوجه محصل مکتب نرفته دعوا سر همینه که اول شکم بعد مغز! آخه اگه قوت نداشته باشی چطوری میتونی بخونی و بفهمی نافهم؟

ب-آهان یعنی شما میگی شکم ترجیح داره به روح و جان ِ آدم... اگه اینجوری باشه من وقتی غذا خوردم و شکم پر کردم به تنها چیزی که فکر نخواهم کرد خوندن و فهمیدنه ... آخه یه انگیزه بزرگ خوندن و فهمیدن اتفاقا همین سیر کردن ِ شکمه مرشد

م- ببین وقتی میگم خری حاشا نکن! من نسل اندر نسل مرشدی کردم و این اطوارو از بابام یاد گرفتم ... هیچ کتابی نخوندم و مرشدی رو تو هیچ مکتبی از بر نکردم اما موقع معرکه با همین اطوار شکم خودم و توی نیم وجبی رو سیر میکنم حالیت شد یابوی ِ امام زاده؟

ب- ببین مرشد ماجرا اینجاست ... تو به مرشد بودن بسنده کردی و این معرکه گیری رو نهایت خواستنت میدونی که خوب بهش رسیدی تا دیدی هم همین بوده و چیزی بیش از این ندیدی چرا؟ چون نخوندی... ببین این یه کتاب شعره برات میخونم میگه: تو نشنفتی به جز بانگ ِ خروس و خر در این دهکوره دور افتاده از معبر....

م- عر عر ِ تو کره قاطر برام از بانگ خروس و خر کرکننده تره . یالا برو گمشو از این معرکه! برو گمشو هر گوری که میخوای بری هری راه باز و جاده دراز یالا برو!

صدای خنده مردم گرد آمده دور معرکه و تشویق انبوه حاضران و تماشاچیان ... بچه مرشد به دواز جمعیت دور میشه و همهمه جمعیت هو کنان بچه مرشد رو با انگشت سبابه نشون میکنه.

توی شهرِ نزدیک روستا دانشگاهی هست و گروهی دانشجو توی کلاسی گرد هم جمع شدند و استادی پشت تریبون چهارزانونشسته روی صندلی و خطاب به دانشجو ها زمزمه میکنه ... گویا داره درس میده اما هر کسی گرم کاریه جز گوش دادن به زمزمه های استاد

دانشجو- ببخشید استاد من متوجه نشدم چی فرمودین؟
دانشجوی دیگر خطاب به سوال کننده زیر لب میگه: زرشک تازه یادت افتاده چیزی نمیفهمی از درس این بابا؟ ترم تموم شده رفیق کجای کاری؟
دیگری خطاب به آن دیگری- آقا یه بلوتوث باعشق دارم بیا نیگاه کن ببین چه خبره .سکس ایرانیه خیلی باحاله عمرا ندیدی تا حالابیا برات بفرستمش خودت ببین حال کن.
استاد- جانم ؟ متوجه نشدی؟ ایرادی نیست من خودم هم خیلی متوجه نمیشم ... ببینین عزیزان یک نکته ای رو من باید متذکر بشم . همه اونچه توی این کلاسها گفته میشه و شما میخونین و ما میگیم فقط واسه همین کتابها و گذروندن همین دوره ها مفید و ضروریه . ان شاء الله وارد بازار کار که شدین و با جنبه های عملی مواجه شدین خوب درک میکنین که من چی گفتم ... خوب کجا بودیم؟

بازار کار... جایی در میانه شهر و روستا... کارخانه تولید خودرو ... خط تولید ... گروهی از مهندسان ِتکنسین و خودرو سازان و کارگران در خط تولید گرم ِبحث و جدلند...

تکنسین چک آپ - یعنی چی آقا؟ 3 تا چک اصلی وجود داره در پایان خط ِ تولید... اینجا آخر خط نیست اشتباه فهمیدی برادر! من تا این 3 تا چک رو نگیرم پای برگه ترخیص از خط رو امضا نمیکنم. حالا هر کاری میخوای بکنی بکن.

مدیر خط تولید -امضا نمیکنی؟ مگه شهر هرته آقا جون؟ فکر کردی حالا تازه از دانشگاه اومدی صاف وسط خط تولید شدی تکنیسین چک لیست کارخونه دیگه همه چی تمومی و همه چیز دست تو ِ ؟ نه عزیز اشتباه رو شما فهمیدی. این حرفها مال کلاس درسه. 10 ساله داریم تولید میکنیم هیچ کدوم از این 3 تا چک رو هم نگرفتیم . آب هم از آب تکون نخورده.

ت- آره آب از آب تکون نخورده ولی روح ِ خیلی ها از جسمشون یه نمه تکون خورده .این چک ها ضامن ایمنی و کیفیت خودرو ِ
چرا نمیفهمی؟ این چک ها رو نگیریم استاندارد محصول برگشت میخوره...

دیگری در میان این جدل... من سرپرست استانداردم قربان. جسارت نباشه ولی من 10 ساله دارم پای برگه کنترل کیفیت این محصولات رو امضا مینکم با چک یا بی چک. سر جدت گیر نده خط رو نخوابون بابا. مردم رو از نون خوردن میندازی خدایی
اینهمه درس میخونین تو دانشگاه یه چند کلمه هم بخونین از خدا پیغمبر. نون زن و بچه مردم رو نبرین به خدا معصیت داره! میدونی تو این خط چند تا کارگرِ زن و بچه دار، دارن کار میکنن؟

ت- دیگه مطمئن شدم که اگه چک ها رو اجرا کنیم سر افکنده میشین . حالا گرفتم واسه چی پای خدا پیغمبر وسط اومد! اینجور جاها مقدسات خوب کاربرد داره ها!

م-ببین برادر! آقای مهندس! جناب دانشمند! مردم یه چهارچرخه میخوان زیر پاشون باشه . اینجا که جنرال موتورز نیست اینهمه سخت میگیری . مردم از این محصول به قول شما بی کیفیت ِ بی استاندارد بدون ایمنی استقبال میکنن. تا دلت بخواد . ور دار اون لیست پیش فروش رو بخون تا نگی دروغ میگیم. تا 1 ماه دیگه باید 2000 دستگاه تحویل بدیم . تعهد کردیم بابا جان . مشکل حقوقی پیش میاد دادگاه و وکیل بازی میشه. ماجرا درست نکن . کوتاه بیا بریم دنبال کارمون.

تکنسین استاندارد وارد معرکه میشه و تکنسین ِ چک آپ رو با طعنه و نگاه عاقل اندر سفیه ور انداز میکنه . چیزی زیر لب میگه و با خنده توهین آمیزی از معرکه خارج میشه....
خواجه در بند ِ نقش ِ ایوان است خانه از پای بست ویران است

تکنسین چک آپ هم یاد شعری میافته اما توی دلش میخونه و بی درنگ از معرکه خارج میشه
تو نشنفتی به جز بانگ ِ خروس و خر در این دهکوره دور افتاده از معبر...

حق با مرشده شاید ... مرشدی و معرکه گیری از رونق نیافتاده فقط صورتک زده تا ریخت ِ آبله اش رو پنهون کنه.غایت آمال و نهایت خواستن مهمترینه ... خوب واضحه به هر چی که بخوای میرسی . خواستن یا نخواستن، مسئله اینست.
وقتی مرشدی غایت خواسته هاته ، معرکه هم جایگاته.

جان ِمریم چشماتو وا کن...

2010-08-01T20:17:00.003+04:30

این یکی هم رفت
حرف خاصی ندارم . ببخشید مزاحمتون شدم و چند لحظه ای چشماتون رو به مانیتور خیره کردم
غرضی نبود جز یاد ترانه ای و صدایی که خاموش شد
آفریدگار ِ نازنین ِ مریم مرد و کسی خیلی غمگین نشد
باز دوباره صبح شد ... من هنوز بیدارم ... کاش میخوابیدم ... صبحو نمیدیدم
این بود آخرِ شعرش ؟ یادم نمیاد و اصلا چرا باید یادم بیاد.؟
آخر این بند ِترانه این جوری بهم بیشتر میجسبه
راستی این راسته که فروغ گفت : تنها صداست که میماند؟ واقعا میماند؟
زیادی مصدع شدم و خوب دیگه نمیشم ...خداحافظتون

من که هستم

2010-07-17T13:16:00.002+04:30

عشق يك پدر

عشق پدر مي تواند دختري را بسازد يا او را در هم خرد كند.درست همانطور كه نمي توان عشق مادر به فرزندش را دست كم گرفت ، عشق پدر به فرزند هم دست كم گرفتني نيست. پدر قهرمان روزهاي كودكي فرزند خود است و اغلب ديواري است كه دختر مي تواند در دوران نوجواني به او تكيه كند. پدر معمولا به دختر هايش كمك مي كند تا به استقبال خطر بروند و دنيا را سياحت كنند.

پدري كه با دخترش صادق است و اشكالات و نقطه ضعف هاي خودش را با او در ميان مي گذارد،‌ معمولا مورد اعتماد دخترش قرار مي گيرد. پدري كه از دخترش فاصله زياد مي گيرد باري بر دوش دخترش مي شود. دختر بايد با تمام وجود بداند كه پدرش اورا دوست دارد. پدر بدون توجه به شيوه پدري اش اگر حامي دخترش باشد و از او حمايت كند تبديل به منبع الهام او مي شود.

راه كامل و بي كم و كاستي براي پدر بودن وجود ندارد. تنها كافي است پدر مهر و محبت خود را پيوسته ارزاني دخترانش بكند. پدر ها البته دخترانشان را دوست دارند و تحسينشان مي كنند ،‌ اما به طور متقابل از دخترانشان انتظاراتی دارند که این ممکن است دختران آنها را در موقعیت بهتر یا بدتری قرار دهد.

اگر پدری بیش از اندازه به دخترش خدمت کند و متقابلا از او نخواهد که ارزش های خود را به نمایش بگذارد ، دختر ممکن است تک بعدی شود که طرف مقابل پیوسته به او سرویس بدهد.

اگر پدر تصدیق و تاییدی را که دخترش به آن احتیاج دارد در اختیار او قرار ندهد ، ممکن است نیازمند تایید و تصدیق ، به خصوص تصدیق و تایید مردانه به یک دختر جوان و بعد از آن به یک زن تبدیل گردد.

اگر پدری با دخترش بیش از اندازه کم صحبت کند ، دختر به طور کلی آسیبی نمی بیند اما اگر این صحبت نکردنبا کمبود محبت جسمانی همراه شود، اگر پدر و دختر به اندازه کافی با هم فعالیت نداشته باشند، اگر پدر به اندازه کافی در زندگی دخترش حضور نداشته باشد، به احتمال زیاد دختر مهرورزی و عشق داشتن را نمی آموزد .

اگر پدری بیش از اندزه به دخترش بی اعتنایی بکند و یا پیش از اندازه در مقام داوری و انتقاد از او باشد، دختر به این نتیجه می رسد که ذاتا ناشایسته و بی کفایت است.

از سوی دیگر، اگر پدر آموزشهای اخلاقی و نظم آموزی را در مورد دخترش رعایت کند و در ضمن آن به ذهن و اندیشه دختر نوجوانش بها بدهد، شرایطی فراهم می سازد گه دخترش بتواند به کسی که در زندگی به او علاقه مند می شود مهر بورزد و او را عزیز بدارد.

اگر پدری به همراه دخترش رشد کند، شاخه ها و زمینه های جدیدی روی روان خودش ایجاد می کند.

اگر پدری همیشه فرصت نوازش کردن دخترانش را داشته باشد، فرصت آن را داشته باشد که دست نوازش بر سر آنها بکشد و به صحبت های آنها گوش بدهد، پدری که فرصت داشته باشد با دخترانش راه برود، آنها را راهنمایی کند و به آنها احساس آرامش بدهد، به دخترانش هدیه گرانبهای زندگی را می دهد.

اگر پدری از هیچ تلاشی برای دخترانش فروگزار نکند و به آنها مهارت های زندگی را بیاموزد، به رشد نفس و ضمیر دخترانش کمک می کند.

اگر پدری با دخترانش در بازی های ورزشی رقابت کند و به آنها هم امکان بردن بدهد هم تواضع و فروتنی خود را به نمایش می گذارد و هم به دخترانش امکان می دهد که به توانایی های خود پی ببرند.

مردی که این کارها را برای دخترانش انجام دهد به آنها عظمت موجود در همه مردان را نشان می دهد.

میشل گوریان

اگر پدری دخترش را تنها گذارد .... دیواطیفی

یه روز تو دفتر کاریم مثل هر روز نشسته بودم که این کتاب رو که مال مدیر عامل بود دیدم همینجوری که داشتم ورقش می زدمو باهاش بازی می کردم بهو به یه صفحه رسیدم که مطمئن بودم که ازش می ترسم ولی با این حال شروع کردم به خوندن اون صفحه .

دیگه وقتش بود که بدونم اون چیزی که نبودنش تمام این سالها روانمو ریخته بود به همو هیچیم ازش نمی دونستم چیه که اون بشم خودم واسه خودم همون بشم درونم بسازمشو بعدشم خرابش کنم داد بزنمو بگم که بابا این بود اون چیزی که تمام زندگیم عقده ام بودو ازشم نمیترسم نداشتمش حالا می خوام دادبزنمش تو صورت اونی که اینو ازم گرفت اونی که می تونست همه چیم باشه و تو اولین نگاه از زندگی جاش چی برام گذاشت ولی من خوبن خوب خوبم ولی می خوام همه رو بگم بگم که یادمه همه چی یادمه می نویسمشون همشو

بابا یادتون هست روزی که من مریض شدم یادتونه که نمی ذاشتین مامانم منو ببره دکتر درو قفل کرده بودین بابا نصف شب بود مامانم درو شکست منو برد دکتر یا یادتون هست وقتی عصبانی می شدین همه چیو میشکوندین شب بود شما داشتی داد می زدی لیوانایی که شکل بلال بود از کابینت گوشه ای در آوردی پرت کردی رنگ کابینتای خونمون قهوه ای تیره بود

بابا من خیلی کوچیک بودم یادمه حتی نمی تونستم درست راه برم بابا

بابا چرا ؟ چرا با مامانم ؟ چرا با داداشم؟ بابا می دونین با ماها چه کردین؟ الانو ببینین زندگی دادشمو ببینین ا روحو روانش چکار کردین ؟

یادمه دادشم از ترس شما همه جا با مامانم می اومد یه روز که منو مامانم داشتیم می رفتیم مامانم سبزی بخره داداشم نیومد که مشقاشو بنویسه وقتی برگشتیم اون داشت گریه می کرد مامانم ازش پرسید چی شده و اونم به پشتش اشاره کردو مامانم بلوزشو زد بالا .....

بابا آخه چه جوری تونستین یه بچه اونم فقط به خاطره یه نمره بد رو اینجوری بزنین اونم با کمربند ؟ بابا من حتی یادمه که زخماش چه جوری بود ...

اون بچه مامان من نبود ولی مثل من و حتی بیشتر از من دوسش داشتو ازش مراقبت می کرد

شما نمی ذاشتین مامانشو ببینه وقتی از خونه می رفتین بیرون مامانم یواشکی زنگ می زد به مامانش تا بیاد پسرشو ببینه

بابا چرا عزیز جان و باباجانمو اذیت کردین چرا یه عمر عذابشون دادین ؟ اونا بابا مامانتون بودن مادر و پدر بزرگو بودن دوسشون داشتم. دوستدارین کاری که با اونا کردینو باهاتون بکنم؟ آره؟ می خواین؟ بگین...

بابا من هنوزم به خاطره زندگی که بهم دادین دستاتونو می بوسم ولی چرا با ما اینجوری کردین ؟

گناه ما چی بود گه دوسمون نداشتین بابا من عاشق شمام من عاشق داداشم بودم هنوزم هستم حاضرم جونمو فداش کنم ولی بابا این کاری که با کودکیمو با خاطراتم کردینو هیچی جبران نمی کنه بابا حتی سعی نکردین جبرانش کنین ...

بابا اشکامو نگاه کنین دادی که میزنمو گوش کنین بابااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا بهم توجه کنین ....!

بابا چرا تنهام گذاشتین بگین جوابمو یه بار برای همیشه بدین بابا من بهتون احتیاج داشتم همیشه ولی نبودین بهم بگین چرا دوستم نداشتین با اینکه من عاشقتونم بابا چرا ؟

بابا اینا رو من جواب میدم من به شما می گم چرا

چون شما همینین بابا و حالا شمایین که تنهایین بابا

بابا من خوبم از همیشه بهترم چون بالا خره گفتم بابا سرتون داد زدم همشو ریختم بیرون

بابا من این کتاب رو بستم.