عباس ...

آنکس که ندارد ، بداند.

گویند در دهکوره ای جوان کوری عباس نام ، زیستن اجبار کرده بود .

وی که در یکی از روزهای معمول خدا پا به جهان گشوده بود ، جایی در بیرون نیافته بود و هیچکس از درونش خبر نداشت اما گویند که عباس دنیایی را که ندیده بود پر از رمز و راز یافته یود.

عباس مخت مرباس

روزی یکی از بزهای کدخدا دار فانی را به دیار واهی فروخت . شیر کدخدا که به تنهایی ایل و آلاتش را کفایت نمی کرد به تنگ آمده بود و کمر کدخدا را به چنگ .

عباس پیش آمده و کدخدا را فرمود که همسری جوید که دو بز جهاز داشته باشد.

کد خدا وی را رفع المسایل لقب داد .

دیده باید شست ، جور دیگر باید رید.

اهل ده همیشه سوال داشتند برای عباس و عباس همیشه جواب .

اما عباس را رضایت حاصل نمی شد.

"دنیا بسی بزرگ تر از کون خر و خر همسر و زندگی بسی پر ارزش تر از ریدن و چریدن باید باشد"[ عباس می پنداشت.]

ریختنم بهر چه بود؟

عباس را ارتباط به سوال گذشته بود و عمر به جواب ، بی آنکه خود سوال خود را بیابد در این آشفته پر رمز و راز.

ساقیا بده جامی.

عجوزه ده را روزی سراغ به عباس افتاد ، عباس را پرسید تو چه می خواهی ؟

عباس که بر هر سوالی جوابی داشت فرمود : نمی دانم.

عجوزه در ازا وی را پیشکشی داد.

بنوش [ عجوزه گفت] .

عباس:چیست؟.

عجوزه : ببین .

عباس : نمی توانم.

عجوزه : پس خفه شو و بنوش ....

... و عباس نوشید.

هر نفسش دولتی است ، لتی بزرگتر

عباس که نوشید ، دیده گشاده شد و جهان را گونه ای دیگر یافت.

زیبا و سفید این بار.

سفید همچون این برگی که پیش از من بود و اکنون آکنده از سفاهت .

چرا؟

چرا مردم آنقدر زندگی می کنند تا بمیرند؟ [عباس پرسد.]